Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 21 września 2000 r. (...) Wojewoda M. na podstawie art. 127 ust. 4 w zw. z art. ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 25 sierpnia 2000 r. (...) odmawiającą Mariuszowi R. uznania go za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu żonę - A. R. W uzasadnieniu Wojewoda M. stwierdził, iż członkiem rodziny żołnierza pozostającym na jego wyłącznym utrzymaniu jest między innymi żona, o ile spełnia w sposób kumulatywny dwie przesłanki prawne, tj. 1/ nie uzyskuje dochodu lub uzyskany przez nią dochód z jakiegokolwiek tytułu jest niższy od najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie kodeksu pracy, 2/ pozostawała ona z żołnierzem we wspólnym gospodarstwie domowym przed powołaniem go do służby wojskowej /art. 127 ust. 1 i art. 128 ust. 2 cyt. ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP/.
Żona odwołującego jest studentką II roku studiów dziennych oraz nie otrzymuje stypendium ani też żadnych innych dochodów. Jednakże w chwili powołania odwołującego do służby wojskowej żona odwołującego nie pozostała z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, gdyż Mariusz R. został powołany do służby wojskowej w dniu 20 czerwca 2000 r. natomiast związek małżeński zawarł w dniu 22 lipca 2000 r., a więc już w trakcie odbywania służby przez skarżącego.
Tak więc, zdaniem Wojewody, nie spełnione zostały przesłanki przewidziane w cytowanych przepisach umożliwiające uznanie żołnierza za posiadającego na utrzymaniu członka rodziny. Sytuacji tej nie zmienił fakt, że żona żołnierza zameldowała się w miejscu jego stałego pobytu od dnia 1 sierpnia 2000 r., ani tez jej oświadczenie, że pozostaje na wyłącznym utrzymaniu męża.
W skardze Mariusz R. wniósł o "sprawiedliwe rozstrzygnięcie". Stwierdził, że czuje się pokrzywdzony decyzją Wojewody M., gdyż nie osiąga żadnych dochodów, a żona jest studentką studiów dziennych, nie posiadającą dochodu, zdaną na pomoc rodziców. Uznanie go za posiadającego na utrzymaniu żony pozwoliłoby na otrzymanie dodatku pieniężnego na żonę.
W odpowiedzi na skargę wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień Wojewody M. w interpretacji przepisów art. 127 ust. 1 i art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.
Z treści tych przepisów wynika, że członkiem żołnierza pozostającym na jego wyłącznym utrzymaniu jest między innymi Żona, jeżeli nie uzyskuje dochodu lub uzyskiwany przez nią dochód z jakiegokolwiek tytułu jest niższy od najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie kodeksu pracy oraz jeżeli pozostawała ona z żołnierzem we wspólnym gospodarstwie domowym przed powołaniem do służby wojskowej.
Z niekwestionowanych przez skarżącego dowodów wynika, że żona żołnierza jest studentką studiów dziennych nie pobierającą stypendium, jednakże związek małżeński skarżący zawarł już po powołaniu do służby wojskowej i od tego też dnia /22 lipca 2000 r./ według oświadczenia żony skarżącego, pozostaje ona na wyłącznym utrzymaniu męża.
Ocena powyższych faktów dokonana przez Wojewodę M. jest zgodna z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani tez przepisów prawa formalnego. Także skarga nie wskazuje na naruszenie prawa koncentrując się wyłącznie na przedstawieniu zarzutów natury "słusznościowej".
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.