Uzasadnienie
Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 27.10.1999 r. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym po rozpatrzeniu odwołań spółki z o.o. "A." z siedzibą w W. od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego W.-Ś. przedłużającej termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 1999 r. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji im. in. podała że zgodnie z art. 21 ust. 6 ustawy o VAT jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, urząd skarbowy może przedłużyć termin dokonania zwrotu do czasu zakończonego postępowania wyjaśniającego. Rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu rodzi pewne konsekwencje w zakresie praw i obowiązków strony postępowania oraz organu podatkowego. W przypadku bowiem uznania iż zwrot został wykazany przez stronę w sposób prawidłowy organ podatkowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej odsetkom stosowanym w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. A zatem należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie to ustanawia pewien stan prawny i w tym zakresie kończy postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie cytowanego przepisu, będącego przepisem prawa materialnego nie może być dokonane w formie postanowień. Rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu może zatem mieć jedynie formę decyzji.
Izba Skarbowa zauważyła również, że zgodnie z art. 210 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999 r. Ordynacja podatkowa decyzja powinna m. in. zawierać oznaczone strony. Przepis ten nie określa dokładnego sposobu oznaczenia strony w decyzji. Stwierdzić należy zatem, że o ile z całości decyzji, w sposób jednoznaczny wynika, kto jest stroną postępowania, o tyle decyzja taka powinna zostać uznana za prawidłową w tym zakresie. W zaskarżonej decyzji umieszczono w nagłówku decyzji NIP strony oraz wskazanie spółki "A." wraz z podaniem siedziby jako odbiorcy decyzji. Izba Skarbowa stwierdza, że taki sposób oznaczenia strony spełnia wymogi określone w art. 210par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Numer Identyfikacji Podatkowej przyznawany jest bowiem tylko jednemu określonemu podatnikowi i ustalenie tożsamości podatnika jest możliwe na podstawie tylko tego numeru. Jednakże Izba Skarbowa stwierdza, że w celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości urząd skarbowy powinien podawać dokładne dane podatnika tzn. nazwę, siedzibę i jako uzupełnienie danych NIP w nagłówku decyzji.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Zdaniem Skarżącej decyzje Izby rażąco narusza prawo poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie dotyczące przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym powinno być dokonane w formie decyzji, nie zaś postanowienia.
Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie zasad procedury podatkowej.
Kolejne zarzuty dotyczyły nie oznaczenia strony decyzji w decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Chybiony jest zarzut strony dotyczący nieprawidłowej formy rozstrzygnięcia zgodnie z art. 21 ust. 6 ustawy o VAT, jeżeli zasadność zwrotu podatku wymaga dodatkowego sprawdzenia, urząd skarbowy może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu rodzi pewne konsekwencje w zakresie praw i obowiązków strony postępowania oraz organu podatkowego. W przypadku bowiem uznania iż zwrot został przez stronę wykazany w sposób prawidłowy organ podatkowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej odsetkom stosowanym w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Rozstrzygnięcie to ustanawia pewien stan prawny i w tym zakresie kończy postępowanie w sprawie.
Ponieważ podstawą wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia jest przepis prawa materialnego, winno być ono wydane w formie decyzji. Pogląd ten znalazł już swoje potwierdzenie w orzecznictwie NSA /por. np. wyrok z dnia 15 lutego 2000 r., III SA 8344/98/.
Rację ma natomiast skarżący iż urząd skarbowy uchybił terminowi określonemu w art. 21 ust. 6 ustawy o VAT. Reklamacja podatkowa VAT-7 spółki za miesiąc maj 1999 r. została złożona w Urzędzie Skarbowym W.-Ś. w dniu 26.06.1999 r. Ustawowy termin w którym urząd miał obowiązek zwrócić wykazaną nadwyżkę podatku naliczonego upłynął w dniu 20.07.1999 r.
Urząd skarbowy decyzję o przedłużeniu wydał dopiero w dniu 12.08.1999 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu.
Ponieważ termin określony w art. 21 ust. 6 ustawy o VAT jest terminem prawa materialnego, czego nie kwestionuje Izba Skarbowa w swojej decyzji, jego przywrócenie nie jest możliwe, a czynność wydana po jego upływie nie może rodzić skutków prawnych. Powyższe uchybienie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Z tych względów i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji.