Uzasadnienie
Decyzją z 19.10.1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z 30.07.1999 r. odmawiającą Henrykowi S. wydania pozwolenia na broń palną krótką.
Z uzasadnienia tej decyzji wynikało, że wnioskodawca wystąpił o pozwolenie na broń palną krótką do ochrony osobistej. Wskazał, iż jest funkcjonariuszem Policji wykonującym czynności procesowe w stosunku do sprawców najpoważniejszych przestępstw. Nie przedstawił natomiast żadnych faktów potwierdzających zasadność obaw o własne bezpieczeństwo. Dopiero w postępowaniu odwoławczym powołał okoliczności, które jego zdaniem takie obawy uzasadniają.
W ocenie organu odwoławczego okoliczności, że Henryk S. w czasie służby wielokrotnie miewał kontakty z elementem przestępczym, dokonywał zatrzymań, czy też spotkał się z pogróżkami nie uzasadniają wydania pozwolenia na indywidualne posiadanie broni.
W zawód policjanta wkalkulowane jest ryzyko zamachu na życie, różnego rodzaju pogróżki itp., stąd też policjanci dla celów służbowych wyposażeniu są w broń.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało by bezpieczeństwo Henryka S. wymagało ochrony przy pomocy prywatnej broni palnej krótkiej zwłaszcza, że Zastępca Komendanta Wojewódzkiego wyraził zgodę na noszenie broni służbowej po godzinach pracy.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Henryk S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego jako wydanych niezgodnie z prawem.
Decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 35 par. 1 Kpa. Skarżącemu znane są przypadki wydania pozwoleń na broń na skutek wniosków innych funkcjonariuszy Policji, uzasadnionych równie sztampowo jak jego wniosek /raport/ o wydanie pozwolenia na broń.
Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę nowych, istotnych dla sprawy okoliczności podniesionych w odwołaniu naruszając tym samym art. 77 par. 1 Kpa, w szczególności nie ustosunkował się do przedstawionego postanowienia o umorzeniu śledztwa o czyn z art. 166 Kk i art. 166 Kk w zw. z art. 58 Kk Prokuratury Rejonowej we W., a dotyczące bezpośrednio członków rodziny skarżącego.
To nie Komendant Wojewódzki Policji, wbrew przekonaniu organu odwoławczego, a Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Ś. W. wydał pozwolenie na noszenie broni służbowej po godzinach pracy. Decyzja ta jest jednak obwarowana istotnymi zakazami dotyczącymi noszenia tej broni. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Ś. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z propozycją uchylenia wydanej przez niego decyzji i wydanie decyzji nowej, korzystnej dla skarżącego.
Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania bądź inne naruszenie przepisów o postępowaniu, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Tego rodzaju istotnych naruszeń prawa zaskarżonej decyzji nie można zarzucić. Stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ uzależnia wydanie osobie fizycznej pozwolenia na broń okoliczności, które uzasadniają posiadanie przez tę osobę broni określonego rodzaju i wyłącznie organom Policji powierza obowiązek oceny okoliczności wskazanych we wniosku. Ani powołany przepis ani pozostałe postanowienia ustawy o broni nie wskazują kryteriów jakimi organy Policji winny się kierować oceniając argumenty przedstawione przez ubiegającego się o broń.
Zatem uznaniu tych organów pozostawiona została ocena każdego indywidualnego wypadku.
W orzecznictwie administracyjnym, które znalazło pełną aprobatę w orzecznictwie NSA utrwaliła się zasada, że m. in. z uwagi na skutki jakie z reguły powoduje użycie broni palnej - może ją otrzymać wyłącznie osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź zdrowie i która z tego powodu wyróżnia się ze swego środowiska.
Jak słusznie zauważył Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ryzyko zamachu na życie i konieczność znoszenia różnego rodzaju pogróżek wkalkulowane są w zawód policjanta - wyposażonego do wykonywania tego zawodu z broń służbową.
Skarżący ani we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie wykazał aby poza służbą istniało realne ponadprzeciętne zagrożenie jego osoby spowodowane wykonywaniem zawodu policjanta czy też funkcjami sprawowanymi przez członków jego rodziny. Oceny wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie można było uznać za dowolną co ewentualnie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Omyłka - organu odwoławczego - co do tego kto wydał skarżącemu pozwolenie na noszenie broni służbowej oraz naruszenie przez organ I instancji przepisów Kpa odnoszących się do terminów załatwiania spraw nie wypełniały przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji wskazanej w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA; nie miały bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy.
Uznając, że zaskarżona decyzja co do swej istoty odpowiada prawu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, orzekł jak w postanowieniu.