Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] marca 2001 r., Nr [...], cofnięto p. J. B. pozwolenie na broń palną bojową. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji w W. decyzją z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...].
Strona nie skierowała skargi na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2001 r. uprawomocniła się.
Dnia 1 sierpnia 2002 r. strona wystąpiła do Komendanta Głównego Policji w W. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji tego organu z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...].
Decyzją Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...].
Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu, po skrótowym przedstawieniu stanu sprawy, organ stwierdził niedopuszczalność skargi motywując to następująco. Mianowicie, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych. W rozpatrywanej sprawie warunek ten nie został spełniony. Zaskarżona decyzja jest bowiem decyzją wydaną w pierwszej instancji przez centralny organ administracji państwowej - Komendanta Głównego Policji.
W związku z tym od decyzji tej na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. przysługuje wniosek do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero w przypadku wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy spełniony zostałby warunek wyczerpania przysługujących stronie środków odwoławczych. Wniosek skarżącego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy nie wpłynął jednak do Komendanta Głównego Policji, a w związku z tym sprawa nie została rozpatrzona ponownie. Nastąpiło to na skutek nieprawidłowego pouczenia strony o drodze odwoławczej w końcowej części zaskarżonej decyzji, w której omyłkowo zamiast prawidłowego poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że decyzja jest ostateczna i strona może wnieść na nią skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym Komendant Główny Policji uznał, powołując się na art. 27 § 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, iż skarga kwalifikuje się do odrzucenia przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanych wyżej przepisów.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sprawy jest decyzja Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], którą odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego
Policji w R. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549, z późn. zm.). Rozpatrywana sprawa ma zatem charakter proceduralny (prawno-formalny).
Bezsporne jest, że skarżący złożył skargę przed wyczerpaniem przysługujących mu środków odwoławczych, tj. przed zwróceniem się w trybie art. 127 § 3 K.p.a. do Komendanta Głównego Policji w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W świetle tego przepisu nie ulega wątpliwości, że wniesienie przez p. p. J. B. skargi w przedmiotowej sprawie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie było przedwczesne - dokonane przed wyczerpaniem przysługujących mu środków zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). W takiej sytuacji wniesienie skargi było niedopuszczalne.
Inną kwestią jest przyczyna, która spowodowała wybór przez stronę drogi sądowoadministracyjnej przed wyczerpaniem przysługującej jej środków zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie powodem takiego działania strony było, co organ sam przyznaje w odpowiedzi na skargę, błędne pouczenie strony, że decyzja Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], jest ostateczna i że strona może wnieść na nią skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego - zamiast prawidłowego pouczenia strony o możliwości zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sprawy tej dotyczy art. 112 K.p.a., w myśl którego błędne pouczenie w decyzji co do odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten nie obowiązuje jednak w postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdyż powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma odesłania do art. 112 K.p.a. W związku z tym Sąd rozpatrywał przedmiotową sprawę nie uwzględniając tego przepisu, orzekając na podstawie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpatrywanej sprawie praktyczną konsekwencją obowiązywania art. 112 K.p.a. będzie przywrócenie stronie możliwości wniesienia wniosku do Komendanta Głównego Policji o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10.03.2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1528/98)
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), nakazującym odrzucenie skargi, której wniesienie jest niedopuszczalne, w związku z § 3 tego przepisu orzekł jak w postanowieniu.