Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27.09.1999 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. odmawiającą wydania pozwolenia na broń gazową na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./. Z analizy treści złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi wynika, że skarżący zarzucił tym decyzjom naruszenie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, co nastąpiło przez nieuwzględnienie okoliczności, którymi uzasadnił wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia. Podniósł on m.in., że jego posesja jest czasami zagrożona przez osoby przestępcze i wysuwane są wobec niego pogróżki telefoniczne, skarżący przyznał, że nie zawiadamiał o tym organów władzy z obawy o własne bezpieczeństwo. Podkreślił, że posiadanie broni zapewni mu poczucie "spokoju i bezpieczeństwa". Wspomniał też, że należy do klubu strzeleckiego i "pragnąłby mieć własną broń".
W odpowiedzi na skargę stwierdzono:
Okoliczności wskazane przez skarżącego organy obu instancji oceniły na podstawie, art. 5 ust. 1 powołanej ustawy jako niewystarczające do wydania pozwolenia na broń palną krótką. Zauważono przy tym, że skarżący nie wykazał w toku postępowania ponoszenia szczególnego ryzyka zamachu na życie lub zdrowie.
Biorąc powyższe pod uwagę, wniesiono o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy, które podjęły zakwestionowane decyzje nie naruszyły obowiązującego prawa. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i amunicji mającego zastosowanie w rozpoznanej sprawie, przesłanką wydania pozwolenia na broń było wystąpienie tego rodzaju okoliczności faktycznych, które uzasadniały wydanie takiego pozwolenia. Ustawodawca celowo sformułował na tyle ogólnie tę przesłankę, by dać właściwym organom znaczną swobodę w kwalifikowaniu okoliczności i zdarzeń powołanych przez ubiegających się o pozwolenie jako odpowiadających wyprowadzonej z wymienionego przepisu ustawy normie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organów Policji, iż w przypadku skarżącego nie zaistniały, a w każdym bądź razie nie zostały należycie udokumentowane fakty przemawiające za wydaniem mu pozwolenia na broń palną krótką. Nie wykazał on bezpośredniego, realnego i poddającego się obiektywnej weryfikacji zagrożenia swojej osoby, a tylko taka sytuacja stwarzałaby podstawę dla uwzględnienia złożonego w tym przedmiocie wniosku. Co więcej, z akt sprawy wynika, że posiada on pozwolenie na broń gazową i pneumatyczną. Sąd doszedł zatem do przekonania, że skarżący nie znajduje się w sytuacji, która w sposób wyraźny i znaczący różniłaby się od sytuacji innych osób, nie dysponujących pozwoleniem na broń palną. Skoro tak, nie sposób stawiać organom Policji zarzutu niewłaściwej interpretacji przepisów prawa obowiązujących w czasie, gdy podejmowano zaskarżone rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.