Uzasadnienie
6 IIISA 3123/03
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2003 roku nr [...] na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja o broni i amunicji /Dz.U. nr 53, poz. 549/ odmówił Z. L. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości jednej sztuki.
Zdaniem organu powołane we wniosku strony argumenty oraz zgromadzone w toku postępowania materiały nie dają podstaw do wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Z przepisów ustawy o broni i amunicji nie zostali wyłączeni funkcjonariusze służb mundurowych. Zatem muszą oni spełniać kryteria, które wydanie pozwolenia uzależniają od wykazania i udokumentowania szczególnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia albo zdrowia. Przedstawiony przez stronę argument zatrudnienia w areszcie śledczym nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku. Fakt pobicia był jednostkowy i nie świadczy o stałym zagrożeniu. Groźby kierowane do strony także nie dają podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do grona osób narażonych na utratę życia czy zdrowia w stopniu większym od przeciętnego. Posiadanie broni nie będzie miało wpływu na wyeliminowanie takich zdarzeń. Również miejsce zamieszkania nie jest okolicznością wskazującą na stan zagrożenia.
Po rozpoznaniu odwołania Z. L. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2003 roku, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2003 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie Komendanta Głównego Policji argumenty podniesione w odwołaniu nie dają podstawy do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy także stoi na stanowisku, że zebrany materiał dowodowy nie świadczy o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia strony, a tym samym o konieczności wyposażenia jej w broń palną krótką do ochrony osobistej. Uchybienie proceduralne organu I instancji w postaci przekroczenia terminu załatwienia sprawy nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie.
Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2003 roku utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2003 roku Z. L. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i zarzucił jej:
- 1. naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji poprzez wadliwą ocenę okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w zakresie uznania, iż jako funkcjonariusz Służby Więziennej, a w szczególności działu ochrony, nie jest osobą w ponadprzeciętny sposób zagrożoną zamachem na życie i zdrowie własne i osób najbliższych a także błędną ocenę zdarzenia polegającą na przyjęciu, że czynna napaść na funkcjonariusza jest zdarzeniem incydentalnym i drobnostkowym,
- 2. naruszenie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 kpa poprzez uchybienie terminu w załatwieniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/.
Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Strona wskazuje więc argumenty, które jej zdaniem uzasadniają potrzebę posiadania broni, w przedmiotowej sprawie - palnej bojowej dla ochrony osobistej, a organ policji ocenia je. Nie może to być ocena dowolna. Ocenny charakter wskazanych okoliczności nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednakże zasadniczym kryterium wydania pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej jest ponadprzeciętne zagrożenie życia czy zdrowia.
Oznacza to, że stopień zagrożenia musi być tak duży, iż wyróżnia się na tle ogółu społeczeństwa. Takie kryterium zostało przyjęte przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela.
W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na należycie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ właściwie ocenił przytoczone przez skarżącego okoliczności faktyczne w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia. Z. L. nie udokumentował takiego zagrożenia.
Zdarzenie, na które powołuje się skarżący było jednorazowe, incydentalne. Nie było ono drobnostkowe, ale też tak organ nie twierdzi. Nie można jednak na jego podstawie wyciągać wniosku o stałym i realnym zagrożeniu. Również miejsce zamieszkania nie może stanowić wystarczającego powodu dla udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Wiele osób dojeżdża do pracy i nie czuje się z tego powodu zagrożonymi Wzrost przestępczości dotyczy wszystkich obywateli, nie tylko skarżącego. Odczucia skarżącego o realnym zagrożeniu są więc subiektywne.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, także funkcjonariusze państwowi muszą spełniać kryteria przepisu art. 10 ustawy o broni amunicji. Nie zostali zwolnieni z obowiązku wykazania ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Sam fakt bycia funkcjonariuszem nie uzasadnia jeszcze przyjęcia zagrożenia a w konsekwencji wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej. Organy Policji właściwie więc zinterpretowały przepis art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji.
Wobec powyższego zaskarżona decyzja, wbrew opinii skarżącego, odpowiada prawu.
Zwłoka w załatwieniu sprawy, na która powołuje się skarżący, nie uzasadnia uwzględniania skargi albowiem zaistniałe, bezspornie, uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Termin przewidziany art. 35 § 3 kpa ma charakter procesowy. Jego uchybienie nie pozbawia organu zdolności orzekania.
Z braku uzasadnionych podstaw skargę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić