Uzasadnienie
Spółdzielnia Inwalidów z tytułu posiadanego statusu zakładu pracy chronionej zażądała dokonania zwrotu kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2000 r.
Ponieważ w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku VAT, tj. 26 czerwca 2000 r. Spółdzielnia posiadała zaległość podatkową w tym podatku w wysokości 522,10 zł, Urząd Skarbowy decyzją wydaną na podstawie art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ odmówił Spółdzielni Inwalidów żądanego zwrotu VAT. Organ podatkowy stwierdził bowiem, że Spółdzielnia nie spełniła warunków, wynikających z ww. art. 14a ust. 7 pkt 2, dotyczących braku jakichkolwiek zaległości podatkowych.
W odwołaniu podatnik przyznał, że w wyniku korekty deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. Spółdzielnia nie wpłaciła odsetek od kwoty wynikającej z deklaracji w wysokości 522,10 zł. Jednak na dzień wydania decyzji należność ta została uregulowana. Podkreśliła, że uchybienie to, będące niezamierzoną omyłką służb księgowych, było niewielką zaległością podatkową, która nie miała znaczenia dla równowagi finansowej państwa. Natomiast kwota niezwróconego podatku za maj 2000 r. - 20.710 zł wpłynęła na zachwianie równowagi finansowej spółdzielni i w efekcie może doprowadzić do utraty pracy przez osoby niepełnosprawne.
W piśmie uzupełniającym odwołanie spółdzielnia stwierdziła, że w dniu składania wniosku o zwrot VAT, tj. 26 czerwca 2000 r. posiadała tylko nieuregulowane odsetki, które nie stanowią zaległości podatkowej. Mają, bowiem charakter kary za podatek niezapłacony w terminie art. 51 i art. 53 Ordynacji podatkowej. Zaległość podatkowa powstała przy tym dopiero 29 czerwca 2000 r. /a więc po dniu złożeniu przez nią wniosku/ w wyniku doręczenia jej postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2000 r. w sprawie rozliczenia jej wpłaty z dnia 6 czerwca 2000 r. W związku z tym ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji są nieprawdziwe i nie mogą stanowić podstawy do jej wydania. Ponadto powołała się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 18 kwietnia 2000 r., (...), z którego wynika potrzeba stosowania celowościowej wykładni art. 14a ust. 7 pkt 2, uwzględniającej sytuacje, gdy zaległość miała charakter przypadkowy i nie powodowała zagrożenia budżetowego, co miało miejsce w tej sprawie.
Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do NSA Spółdzielnia wnosząc o uchylenie ww. decyzji organu drugiej instancji, zarzuciła Izbie Skarbowej naruszenie art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Wbrew twierdzeniu skarżącej nie można w świetle bezspornego w tej sprawie stanu faktycznego uznać, że w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, tj. 26 czerwca 2000 r. nie ciążyły na niej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Wpłacając w dniu 6 czerwca 2000 r. skorygowaną kwotę podatku za styczeń tego roku, podatnik nie uiścił jednocześnie odsetek za zwłokę, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 53 par. 3 i art. 55 par. 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym w świetle art. 55 par. 2 Ordynacji podatkowej nie można było przyjąć, że została w całości pokryta zaległość dotycząca należności głównej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa, zgodnie z tym przepisem i stosownie do art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, wyjaśniła mechanizm, który spowodował, że dnia 26 czerwca 2000 r. do uregulowania przez spółdzielnię pozostała kwota 522,10 zł wraz z należnymi od niej odsetkami.
Przyczyna nieuiszczenia odsetek - niezamierzone przeoczenie służb finansowych - nie miała znaczenia dla oceny okoliczności wystąpienia u podatnika zaległości w podatku stanowiącym dochód budżetu państwa. W prawie podatkowym sporadycznie tylko występują uregulowania wiążące uprawnienia, czy też obowiązki podatników, z kwestią winy czy też jej braku w ich działaniu. Nie mają one zastosowania do sytuacji określonej w art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej co do konstytutywnego charakteru postanowienia wydanego przez Urząd Skarbowy na podstawie art. 273 par. 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej. Postanowienie w sprawie zaliczenia na poczet zaległości podatkowych wpłaty dokonanej przez podatnika ma jedynie charakter informacyjny i potwierdza stan prawny istniejący z mocy prawa, co wynika z art. 53 par. 1 i 3 oraz art. 55 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do treści pisma podpisanego przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 18 kwietnia 2000 r., na które powołuje się skarżąca, Sąd stwierdza, że pismo to nie stanowi urzędowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Podsekretarz Stanu wydając je, nie powołał się na ten przepis, nie zostało ono też przekazane do organów podatkowych za pośrednictwem Biuletynu Skarbowego Ministerstwa Finansów. Ponadto stanowisko Podsekretarza Stanu nie tylko nie znajduje odniesienia do stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, na co zwracała uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa, ale ponadto jest niezgodne z prawem. Przepis art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym sformułowany jest jednoznacznie. Mowa w nim jest o występowaniu zaległości w określonych podatkach, co oznacza, że jakakolwiek zaległość w tego rodzaju zobowiązaniach wyklucza możliwość skorzystania z uprawnienia, określonego w art. 14a ust. 1 tej ustawy. Jeśli treść normy prawnej można wyprowadzić w sposób niebudzący wątpliwości z przepisu na podstawie wykładni językowej, to brak jest podstawy do modyfikowania wyników tej wykładni, poprzez stosowanie wykładni celowościowej. Taki zabieg prowadzi bowiem do niedopuszczalnego "poprawiania" prawa przez organ je stosujący, który w tym przypadku przyznawałby sobie kompetencje ustawodawcy.
Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ją oddalił.