Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2005 r., skarżący zwrócił się ponownie – po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – o częściowe przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu. Poinformował, że od niedawna udało mu się uzyskać pracę, gdzie osiąga najniższe, zagwarantowane prawem dochody, z których ściągane są ciążące na nim zobowiązania. Podstawą utrzymania rodziny skarżącego są dochody jego żony w wysokości [...]- zł netto miesięcznie. Kwoty, którymi dysponuje rodzina nie umożliwiają zaoszczędzenia i pokrycia kosztów wpisu sądowego.
Zdaniem skarżącego uzależnianie rozpoznania skargi od wpłaty "nierealnej do zapłaty kwoty ogranicza mu prawo do obrony, co jest sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – tak w Polsce, jak w Europie’.
W wykonaniu wezwania z [...] kwietnia 2005 r. skarżący nadesłał wypełniony formularz wniosku PPF.
W uzasadnieniu zawartym w formularzu PPF skarżący poinformował, że na jedną osobę w jego rodzinie przypada kwota [...] zł miesięcznie. Kwota wymaganego wpisu nie jest zatem dla niego możliwa do uiszczenia, ponieważ przez pięć lat był osobą bezrobotną. Mieszka razem z żoną, córką i synem. Posiada mieszkanie spółdzielcze-własnościowe ([...] m. kw.) oraz [...] ha nieruchomości rolnej, obciążone hipoteką.
Uzyskuje co miesiąc [...] zl dochodu netto jako wynagrodzenia za pracę, a jego żona – z tego samego tytułu – [...] zł..
Sąd stwierdził, co następuje:
W treści nadesłanego wniosku formularza o przyznanie prawa pomocy PPF z [...] maja 2005 r. oraz w treści pisma z [...] kwietnia 2005 r., w którym wskazał – m.in. – zakres złożonego wniosku, skarżący nie wykazał żadnych nowych okoliczności, które mogłyby być przyczyną zmiany rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie prawa pomocy.
Przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy skarżącemu, tak przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak Naczelny Sąd Administracyjny, było niewskazanie przez skarżącego, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w wyniku, której powstały zaległości podatkowe szacowane w milionach złotych. Prowadząc działalność gospodarczą w większym rozmiarzepowinien zabezpieczyć się na taką ewentualność i dokonać rezerwacji stosownych środków finansowych, tym bardziej, że znaczne dochody osiąga także jego żona. Niedopuszczalne jest obciążanie ryzykiem prowadzonej działalności gospodarczej, czyli elementem działalności gospodarczej najmniej korzystnym, innych podatników, a tak byłoby, w wypadku pokrycia wpisu od sprawy sądowej skarżącego - z budżetu sądu.
Zmiana zakresu złożonego wniosku ze zwolnienia od kosztów sądowych na zwolnienie od uiszczenia wpisu, nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ jeżeli Sąd uznał, że skarżący powinien być zdolny do zapłaty całości kosztów, to tym bardziej jest zdolny do zapłaty części kosztów sądowych, tym bardziej, że jedynym występującym kosztem sądowym ze względu na który rozpatrywano przyznanie prawa pomocy w postępowaniu zakończonym postanowieniem NSA, był obowiązek zapłaty wpisu.
Mając na względzie powyższe, należało uznać wniosek skarżącego za niedopuszczalny.
Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżącemu zostało doręczone w dniu [...] kwietnia 2005 r. wezwanie do uiszczenia wpisu i skarżący, we wskazanym terminie siedmiu dni, nie uiścił żądanej od niego opłaty, składając jedynie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, o tożsamej treści z rozstrzygniętym już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny wnioskiem z [...] kwietnia 2004 r.. Powtórne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy o takiej samej treści, jak wniosek już rozstrzygnięty, nawet dokonane w terminie dla uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej – w tym samym zakresie – rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu z art. 220 § 1 u.p.p.s.a. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 1999 r. sygn. I CKN 1461/98, postanowienie NSA z 26 marca 2002 r. sygn. I SA/Po 4666/01 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2002 r. sygn. III RN 144/02).
Mając na względzie powyższe należało na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 243 § 1 u.p.p.s.a. orzec jak w sentencji