Uzasadnienie
Józef Z. w grudniu 1996 r. dokonał korekty zeznania wysokości dochodu osiągniętego w 1994 r. o kwotę podatku 962,30 zł. Korekta nastąpiła, jak wynika z późniejszych pism w związku z uwzględnieniem 50 procent kosztów uzyskania przychodów w wynagrodzeniach pracowników naukowych.
Pismem z dnia 25 kwietnia 1997 r. J. Z. zwrócił się do Urzędu Skarbowego W. o wypłacenie mu, zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, w związku z wypłaceniem mu w grudniu 1996 r. nadpłaconego podatku za 1994 r. w kwocie 962,30 zł, odsetek od tej kwoty za lata 1994-1996.
Urząd Skarbowy W. decyzją z dnia 17 czerwca 1997 r. odmówił wypłaty żądanych odsetek, gdyż korekta zeznania wpłynęła do Urzędu w grudniu 1996 r. i w tym samym okresie Urząd dokonał zwrotu nadpłaty. Podano ponadto, że korekta zeznania spowodowana została obliczeniem i pobraniem podatku przez płatnika w wysokości innej niż przewidziana przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.
W odwołaniu od tej decyzji podano, że korekta zeznania nastąpiła w związku ze zmianą wykładni przez Ministerstwo Finansów art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych za datę powstania nadpłaty o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się dzień złożenia zeznania podatkowego, a nie dzień złożenia korekty tego zeznania.
Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 30 września 1997 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podając że kwota nadpłaty podlegała zwrotowi w ciągu 3 miesięcy od dnia jej powstania tj. od dnia złożenia zeznania korygującego za 1994 r. Dodatkowo nadmieniano, że za "odrębne przepisy", o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy w podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. nr 24 poz. 301/, która weszła w życie z dniem 23 maja 1994 r.
W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Problematyka oprocentowania nadpłat podatków wielokrotnie była przedmiotem orzeczeń Sądu administracyjnego i budzi nadal wątpliwości. Pomijając nawet skomplikowaną problematykę stosowania art. 175 Kpa, tj. kwestionowania przez podatnika czynności dokonywanych przez płatnika i związanego z tym terminu, oraz roli orzeczeń wydawanych w tym trybie przy rozpoznawaniu spraw dotyczących zwrotu nadpłaconego lub nienależnie pobranego przez płatnika podatku, to również, mimo zmian w tym zakresie, data powstania nadpłaty budzi wątpliwości.
W wyroku z dnia 11 marca 1997 r. III SA 1405/95 - Monitor Podatkowy nr 1998 nr 1 str. 15 Sąd przyjął, np., że w stosunku do podatku dochodowego od osób fizycznych data powstania nadpłaty została określona wprost w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jest nią dzień złożenia zeznania rocznego, a późniejsze korekty zeznania nie mają wpływu na obowiązek wypłaty odsetek. Podobne stanowisko zajmuje też skarżący. Stanowisko to w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie jest prawidłowe. Przepisy dotyczące odsetek i to niezależnie od tego czy dotyczą odsetek za zwłokę w zapłacie podatku, czy też oprocentowania nadpłat mają charakter dyscyplinujący podatnika czy organ.
Podatnik więc, czy organ powinni wiedzieć jaką kwotę mają wpłacić, czy zwrócić. W tych warunkach jeżeli chodzi o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, to za dzień powstania nadpłaty należy uznać dzień złożenia zeznania rocznego, bądź jego korekty, z którego wynika nadpłata.
Mając powyższe na względzie orzeczono, stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/, jak w sentencji.