Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 10 stycznia 1996 r., III SA 317/95

Teza

Wstrzymanie się z wydaniem decyzji "wymiarowej" do czasu rozstrzygnięcia kwestii zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego pozostaje w sprzeczności z treścią art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, który zawiera wyraźny zakaz zaniechania ustalania przedmiotowego podatku.

Organ podatkowy musi w takiej sytuacji dokonać wymiaru podatku, a dopiero potem rozważyć ewentualnie zaniechanie poboru podatku czy - po upływie terminu płatności podatku - umorzenie zaległości podatkowej.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Biorąc pod uwagę stanowisko skarżącej, zawarte w piśmie jej pełnomocnika z 15.10.1994 r. iż "odwołanie od decyzji wymiarowych nie jest wyrazem ich merytorycznego kwestionowania" trudno zrozumieć, jaki cel miało wniesienie skargi.

Wniosek o wstrzymanie się z wydaniem decyzji "wymiarowej" do czasu rozstrzygnięcia kwestii zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego pozostaje w sprzeczności z treścią art. 8 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który zawiera wyraźny zakaz zaniechania ustalania tego rodzaju podatku.

Oczywistym zatem jest, że organ podatkowy musi w takiej, jak rozpatrywana, sytuacji dokonać wymiaru podatku /a tej wyłącznie kwestii dotyczy zaskarżona decyzja/, a dopiero potem rozważyć ew. zaniechanie poboru podatku, czy - po upływie terminu płatności podatku - umorzenie zaległości podatkowej /zob. "Zobowiązania podatkowe" komentarz do ustawy B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska Toruń 1995 uwagi do art. 8/.

Postępowanie w niniejszej sprawie było dotknięte licznymi uchybieniami:

• wznowiono postępowanie, mimo że nie było ono zakończone decyzją ostateczną /art. 145 par. 1 Kpa/,
• wydano decyzję, mimo zawieszenia postępowania,
• zobowiązanie podatkowe ustalono dwiema decyzjami.

Należy jednak dojść do wniosku, że usunięcie tych uchybień po ew. ponownym rozpoznaniu sprawy nie mogłyby mieć wpływu na wynik sprawy, który musiałby być taki sam.

W tej sytuacji, skoro sam wymiar podatku odpowiada prawu, brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji /art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa/.

Do rozstrzygnięcia pozostaje wniosek o zaniechanie poboru podatku, który - ze względu na upływ czasu - należy rozważyć obecnie w aspekcie art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Należy przy tym mieć na uwadze, że wyrażenie zgody na powyższe przez zarząd gminy, wójta lub burmistrza /prezydenta miasta/ następuje w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 106 Kpa a nie decyzji - jak to przyjęto w cyt. w zaskarżonej decyzji uchwale Sądu Najwyższego /por. uchwałę NSA z dnia 18 grudnia 1995 r. VI SA 17/95 - jeszcze nie publikowana/.

Ponieważ zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu /art. 207 par. 5 w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/.