Uzasadnienie
Izba Wytrzeźwień w R., po uprzednim upomnieniu wystawiła w dniu 14.07.2000 r. tytuł egzekucyjny, wymieniając w nim jako zobowiązanego Mirosława O., w kwocie 220 zł. z tytułu opłat za pobyt i usługi w Izbie Wytrzeźwień. Zobowiązany skorzystał z możliwości wniesienia zarzutów egzekucyjnych i w piśmie z dnia 22.08.2000 r. zarzucił iż należność w kwocie 220 zł nie istnieje, gdyż jego pobyt w Izbie Wytrzeźwień w R. i usługi z tym związane były wykonywane z naruszeniem par. 1 ust. 2, par. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, par. 8 ust. 1, par. 9 ust. 1, par. 12 ust. 1, par. 13 ust. 4, par. 15 oraz par. 21 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 października 1996 r. w sprawie trybu doprowadzenia osób w stanie nietrzeźwości, organizacji Izb Wytrzeźwień i zakresu opieki zdrowotnej oraz zasad ustalania opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w izbie Wytrzeźwień /Dz.U. nr 129 poz. 611/ polegających na m.in. wyłamaniu ręki i nie udzieleniu stosownej opieki lekarskiej.
M. O. nadmienił, że jest prowadzone postępowanie wyjaśniające w powyższej sprawie w wyniku wniesienia przez niego skargi do Prezydenta Miasta oraz że zwrócił się do Urzędu Miejskiego w R. o wypłacenie mu odszkodowania za doznane uszkodzenia i straty poniesione z tego tytułu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., po uzyskaniu stanowiska wierzyciela - pismo z dnia 6.09.2000 r. - postanowieniem z dnia 15.09.2000 r. uznał wniesiony zarzut za bezzasadny, podając w uzasadnieniu, iż zgodnie z art. 29 par. 1 ustawy z dnia 17 września 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, zwanej dalej "egzekucją administracyjną", organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W zażaleniu na to postanowienie ponowiono dotychczasowe zarzuty, opisując przebieg wypadków jakie miały miejsce w dniu 30.05.2000 r. w wersji M. O. Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia 10.10.2000 r. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
W skardze na to postanowienie wniesionej przez M. O. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o jego uchylenie, gdyż usługi były wykonywane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 października 1996 r. /Dz.U. nr 129 poz. 611 ze zm./. W uzasadnieniu ponowiono dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie ponawiając dotychczasową argumentację. Podkreślono przy tym, że rozstrzyganie sporów co do zasadności czy wymagalności egzekwowanego obowiązku, zgłoszonych przez skarżącego powinno odbywać się bezpośrednio z wierzycielem - Izbą Wytrzeźwień w R., a nie z organem egzekucyjnym, który jest wyłącznie organem wykonawczym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna. Należności Izb Wytrzeźwień z tytułu opłat za pobyt i usługi podlegają egzekucji administracyjnej. Po wniesieniu przez skarżącego zarzutów - wierzyciel tj. Izba Wytrzeźwień w R. w piśmie z dnia 6.09.2000 r. podała, że nie ma podstaw do anulowania opłaty dochodzonej od M. O. Zgodnie zaś z art. 29 par. 1 egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny bada wniosek o wszczęcie egzekucji jedynie od strony formalnej natomiast nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli więc, po wniesieniu zarzutów wierzyciel /Izba Wytrzeźwień/ wypowie się, że wierzytelność istnieje, to organ egzekucyjny /naczelnik Urzędu w I instancji i Izba Skarbowa w instancji odwoławczej/ jest związany wypowiedzią wierzyciela. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.
Ubocznie można nadmienić, że obecnie zażalenia na zasadność i legalność doprowadzenia są rozpatrywane przez sądy rejonowe.