Uzasadnienie
Decyzją z dnia... stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy w G. określił p. P.O. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r., zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę.
Decyzją z dnia... lipca 2002 r. Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2003 r. strona wystąpiła do Ministra Finansów o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Izby Skarbowej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - dalej zwaną ord. pod. zarzucając organom podatkowym obu instancji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa.
Minister Finansów decyzją z dnia... lipca 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w G. z dnia... lipca 2002 r. wskazując, że nie jest ona dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 247 § 1 ord. pod., a w szczególności brak jest podstaw do uznania, że obarczona jest wadą o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. Uznał za bezzasadny zarzut strony, iż decyzje organu podatkowego pierwszej i drugiej instancji wydano z naruszeniem przepisów o właściwości.
Decyzją z dnia... października 2003 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia... lipca 2003 r. wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Minister Finansów wskazał, że w dniu... stycznia 1998 r. strona, na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z pięcioma osobami, ustanowiła na czas określony (od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 1998 r.) renty. Wypłaty rent ustalono w dwóch terminach - 15 lipca 1998r. i 15 grudnia 1998 r. Organy podatkowe nie uznały tych świadczeń jako świadczeń rentowych, dowodząc, że tylko kwota renty będącej ciężarem trwałym może korzystać z przywileju określonego w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 z późn. zm.).
Wyjaśnił, że badając kwestię nieuznania przez organy podatkowe określonych wydatków za koszt uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie dopatrzono się nieprawidłowości oceny organów podatkowych, zaś charakter postępowania w trybie nadzwyczajnym wyklucza ponowną kontrolę merytoryczną rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania podatkowego, mających na celu dokonanie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów o właściwości wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie naruszono przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w sprawie prowadzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. właściwy był Urząd Skarbowy w G..
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia... października 2003 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 210 § 4 i art. 247 § 1 pkt 1 i 3 ord. pod. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że niedopuszczalne jest uchylenie się od uzasadnienia ewentualnego braku podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa przy zakwestionowaniu określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Uznał, że w zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, tego rodzaju zarzut - postawiony we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej - w ogóle nie był przedmiotem jakiejkolwiek analizy, nie wskazano też żadnych zarzutów uzasadniających jego bezzasadność.
Dodatkowo strona podniosła okoliczność nienależycie przeprowadzonego postępowania mającego na celu ustalenie miejsca stałego zamieszkania podatnika. Uznała, że stanowisko organów podatkowych w tej sprawie nie jest poparte stosownymi dowodami i faktami, w szczególności że organy nie wykazały w jakiej dacie skarżący, po wymeldowaniu się z K., miałby zamieszkać na stałe w G..
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) lub c) powołanej ustawy). Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art.247 §1 ustawy ord. pod. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, jeżeli jest ona obarczona jedną z wad wymienionych w art.247 §1 pkt 1-8.
Zgodnie z art.247 §1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy stwierdza się nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa zachodzi gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może się ostać jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie jest też kolejną instancją postępowania podatkowego służącą ponownej, pełnej weryfikacji podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Musi to być jednak wada tkwiąca w samej decyzji, a tego rodzaju wada na ogół jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Ramy tego postępowania zostały wyraźnie zakreślone przepisem art.247 §1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zaskarżona decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w tym przepisie.
W uzasadnieniu tej decyzji ustosunkowano się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę, szczegółowo uzasadniając przyczyny odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w G. z dnia... lipca 2002r.
Za uprawnione Sąd uznał stanowisko Ministra Finansów w rozpoznawanej sprawie, iż nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji odmienna ocena stanu faktycznego i interpretacja przepisów reprezentowana przez stronę skarżącą od oceny i interpretacji tych przepisów zastosowanej przez organ podatkowy.
Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.