Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 marca 1996 r., III SA 335/95

Teza

1. Art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nakłada na urząd skarbowy obowiązek zwrotu różnicy podatku na rachunek podatnika w ciągu 15 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Z samej istoty tego przepisu wynika, że nie może on rodzić skutków co do ostatecznej wysokości zobowiązania podatkowego podatnika. Regulacja ta nie zastępuje więc art. 10 ust. 2 powołanej ustawy.
2. Celem zasady trwałości decyzji ostatecznej jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył i stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa Sąd powołany jest do badania zgodności z prawem decyzji organów administracji, w tym organów podatkowych. Nie leży natomiast w kompetencjach Sądu wydanie za organy podatkowe rozstrzygnięć merytorycznych. Dlatego wniosek skarżącej "o wydanie orzeczenia wypłaty kwoty 57.671.000 zł (...)" nie może być - z tych oczywistych przyczyn - uwzględniony.

Spór między skarżącą a Izbą Skarbową w rozpatrywanej sprawie dotyczy jednej zasadniczej kwestii, czy decyzja Izby Skarbowej z dnia 23.02.1994 r. jest wiążąca w rozpatrywanej sprawie w sytuacji, gdy Urząd Skarbowy w dniu 18.11.1993 r. dokonał zwrotu podatku VAT za miesiące lipiec-wrzesień 1993 r. w wysokości wynikającej ze skorygowanych deklaracji VAT-7 Spółki "C".

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Izby Skarbowej, że art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nakłada na urząd skarbowy obowiązek zwrotu różnicy podatku na rachunek podatnika w ciągu 15 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Z samej istoty tego przepisu wynika, że nie może on rodzić skutków co do ostatecznej wysokości zobowiązania podatkowego podatnika. Regulacja ta nie zastępuje więc art. 10 ust. 2 powołanej ustawy i w tym sensie stwierdzenie Izby Skarbowej z odpowiedzi na skargę, że "(...) zwrot podatku przez Urząd na rachunek bankowy strony nie miał znaczenia dla rozpatrywanej sprawy" należy uznać za prawidłowe.

Zaskarżona decyzja Izby Skarbowej z dnia 31.01.1995 r. i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego wydane zostały w oparciu o ostateczną decyzję Izby Skarbowej z dnia 23.02.1994 r., orzekającą zwrot kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 1993 r. w wysokości wykazanej w deklaracji podatkowej, tj. w kwocie 112.194.000 zł. Decyzja ta stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji, a Spółka "C." nie wniosła na nią skargi do Sądu. W tej sytuacji Izba Skarbowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 31.01.1995 r. słusznie stwierdza, że celem zasady trwałości decyzji ostatecznej jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego wymaga by decyzje administracyjne stawały się w określonych warunkach trwałe. W wyroku z dnia 11 stycznia 1991 r. /III ARN 41/90 - OSAP 1992 nr 11 str. 60/ Sąd Najwyższy wyraził tę zasadę następująco: "Fundamentalną zasadą każdej procedury w cywilizowanym państwie prawnym jest zasada stabilności prawomocnych rozstrzygnięć". Dlatego właśnie uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania, może nastąpić tylko w przypadkach i w trybie przewidzianych w Kpa.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka "C." podnosi szereg argumentów, które mają świadczyć o nieprawidłowości ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia 23.02.1994 r., na której oparte jest rozstrzygnięcie merytoryczne skarżonej decyzji Izby z dnia 31.01.1995 r. Sąd nie jest władny do oceny tych argumentów. Stosownie do art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do kontroli legalności /zgodności z prawem/ decyzji, która została zaskarżona i poza granice wyznaczone tą decyzją sąd wyjść nie może. Argumenty te mogłyby być rozpatrywane przez właściwy organ w odrębnym postępowaniu w sprawie uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej lub wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.

Wobec powyższego, Sąd nie stwierdził naruszenia przez Izbę Skarbową zaskarżoną decyzją z dnia 31.01.1995 r. prawa mającego wpływ na wynik sprawy, dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.