Uzasadnienie
Tomasz K., Andrzej K., Anna K., Artur K. i Robert P. złożyli skargę na Pierwszy Urząd Skarbowy w L. zarzucając mu nie zastosowanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 29 czerwca 2001 r. I SA/Lu 656/00 uchylającego zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w L. oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 15 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: I i V 1999 r.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w wyniku uchylenia decyzji organów podatkowych zgodnie z art. 72 par. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ powstała nadpłata, która zgodnie z art. 75 par. 1 powołanej ustawy podlega zwrotowi z urzędu w terminie 30 dni od dnia uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i maj 1999 r.
Zwrotu nadpłaty nie dokonano pomimo pisemnego wezwania w dniu 16 października 2001 r. Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. do wykonania w tym zakresie wyroku. Pierwszy Urząd Skarbowy w L. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podano, iż dokonano szczegółowego rozliczenia dokonywanych wpłat na poczet należności w podatku od towarów i usług ustalając nadpłatę na dzień 29 czerwca 2001 r. w kwocie 35.930,20 zł. Jednocześnie poinformowano, iż nadpłata w tej wysokości została zaliczona na zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące luty 1997 r., grudzień 1996 r., marzec 1999 r., kwiecień 1999 r. O sposobie rozliczenia nadpłaty skarżący zostali poinformowani w piśmie z dnia 27 listopada 2001 r. (...). W tej sprawie wydane zostało na podstawie art. 273 par. 1 Ordynacji podatkowej przez ten Urząd postanowienie z dnia 27 listopada 2001 r. (...) o zaliczeniu nadpłaty w kwocie 35.930.20 zł wynikającej z wyroku na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Na skutek zażalenia skarżących Izba Skarbowa w L. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "b" uchyliła to postanowienie w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten Urząd. Następnie w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę Pierwszy Urząd Skarbowy w L. poinformował o kolejnych wydanych postanowieniach w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych wynikających z rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące luty 1997 r., grudzień 1996 r., marzec 1999 r., kwiecień 1999 r.
Z kolei skarżący w dodatkowym piśmie z dnia 5 lipca 2002 r. wskazali na to, iż działania podejmowane przez Pierwszy Urząd Skarbowy w L. tylko "pozornie" zmierzają do wykonania wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 29 czerwca 2001 r. Kolejne bowiem wydawane w tej sprawie postanowienia przez organy podatkowe nie prowadzą do zwrotu powstałej w wyniku tego wyroku nadpłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w razie stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia Sąd może orzec o wymierzeniu temu organowi grzywny. Sąd w przypadku, o którym mowa wyżej ze względu na treść art. 31 ust. 2 powołanej ustawy może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niesporne okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Przez orzeczenie Sądu o jakim mowa w art. 31 ust. 1 ustawy należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek, a także wyrok, w którym uwzględniono skargę na bezczynność organu. W wypadku wyroku uchylającego albo stwierdzającego nieważność decyzji lub postanowienia nie powstaje obowiązek organu do wykonania orzeczenia Sądu.
Uprawnienia orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego oparte są bowiem na modelu kasacyjnym, a nie merytorycznym orzekaniu o prawach i obowiązkach skarżącego. Sąd w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w tej mierze w wyroku NSA z dnia 7 marca 1997 r. V SA 2409/96 /OSP 1998 z. 6 poz. 107 str. 284 z glosą J. Świątkiewicza/.
Wyrok z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie I SA/Lu 656/00 jest wyrokiem uchylającym decyzję Izby Skarbowej w L. oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 15 lutego 2000 r. i w takiej sytuacji rozliczenie powstałej nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i maj 1999 r. nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 31 ust. 1 ustawy o NSA.
Wyjaśnić również należy, iż w wyroku I SA/Lu 656/00, Sąd wskazał, że decyzje organów obu instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 6a ust. 1, ust. 8, ust. 10 i art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz przepisów art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. W takiej sytuacji i wobec tego, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa wysokość tego zobowiązania wynika ze złożonych na podstawie art. 10 ustawy o podatku od towarów i usług (...) deklaracji podatkowych z terminem wpłaty określonym w art. 26 tej ustawy. Natomiast kwota nienależnie zapłaconego podatku stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej. Określanie jej wysokości oraz zwrotu na rachunek podatnika następuje z zachowaniem zasad wynikających z treści art. 73 i nast. Ordynacji podatkowej.
Z pisma skarżących z dnia 15 października 2001 r. skierowanego do Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. stanowiącego wezwanie do wykonania wyroku I SA/Lu 656/00 jednoznacznie wynika, iż skarżący w istocie dochodzą prawidłowego rozliczenia powstałej w związku z tym wyrokiem nadpłaty. Zauważyć należy, iż w tej sprawie toczy się odrębne postępowanie wyjaśniające przed Urzędem Skarbowym w L. zmierzające do określenia wysokości nadpłaty oraz jej rozliczenia stosownie do zasad określonych w powołanych przepisach art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zostały wykazane przesłanki określone w art. 31 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym niewykonania orzeczenia Sądu.
Skargę jako niezasadną należało więc na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA oddalić.