Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 1999 r. (...) Izba Skarbowa w W. uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 28 września 1999 r. znak (...) w sprawie określenia Andrzejowi D. zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. oraz zaległości w tym podatku a także dokonała wymiaru oraz zaległości zobowiązania podatkowego w wymienionym podatku, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.
W motywach rozstrzygnięcia podano, że kontrola przeprowadzona u skarżącego przez Urząd Skarbowy w O. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. wykazała zaewidencjonowanie w rejestrze zakupów rachunku (...) z dnia 4 stycznia 1994 r. i odliczenie podatku od towarów i usług zawartego w tym rachunku, który został wystawiony przez osobę nie będącą zarejestrowanym podatnikiem tego podatku. Dokument ten, zdaniem Izby Skarbowej w W., nie dawał podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z wymienionego rachunku, zgodnie z przepisami par. 17 i par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono zaniżenie podatku należnego poprzez zastosowanie w fakturze VAT (...) z dnia 19 stycznia 1994 r. obniżonej stawki podatku od towarów i usług /7 procent/ bez podania symbolu statystycznego towaru.
W ten sposób Andrzej D., w ocenie Izby Skarbowej w W., naruszył par. 19 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r.
Ponadto kontrola wykazała zaniżenie podatku należnego poprzez zastosowanie w fakturze (...) z dnia 1 lutego 1994 r. obniżonej stawki podatku od towarów i usług /7 procent/ przy jednoczesnym ustaleniu, że faktura ta dokumentuje wykonanie usługi budowy magazynu z płyt izolacyjnych, nie zaś sprzedaż towaru w postaci tych płyt. Ustalono, że wykonanie tej usługi nastąpiło w dniu 1 lutego 1994 r. a zapłata w lutym 1994 r.
Stwierdzone uchybienia były podstawą do wydania przez Urząd Skarbowy w O. decyzji określającej Andrzejowi D. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r.
W odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji skarżący zarzucał, że decyzja ta nie zawiera składników wymaganych przepisami prawa, a w szczególności nie zawiera uzasadnienia prawnego, o którym mowa w przepisie art. 210 par. 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podniesiono, że Urząd Skarbowy w O. w swoim rozstrzygnięciu powołuje się na nieznaną skarżącemu "ustawę VAT" oraz kwota odsetek za zwłokę została ustalona w nieprawidłowej wysokości. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Izba Skarbowa w W. podała, że pojęcie "ustawa VAT" to powszechnie przyjęty skrót w nazewnictwie podatkowym, oznaczający ustawę z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie prawne. Powołano bowiem przepisy ustawy o podatku od towarów i usług naruszone przez skarżącego oraz przepisy, w oparciu o które wydano tę decyzję. Izba Skarbowa w W. stwierdza, że odsetki za zwłokę zostały obliczone w prawidłowej wysokości.
Przyczyną uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego w O. było ustalenie, że faktura VAT (...) z dnia 1 lutego 1994 r. dokumentowała sprzedaż usługi budowlanej, która została wykonana w dniu 1 lutego 1994 r. a zapłata za nią nastąpiła w lutym 1994 r. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał więc w lutym 1994 r. nie zaś jak przyjął organ podatkowy I instancji - w styczniu 1994 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej D. wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia 7 grudnia 1999 r. Zarzucił wymienionej decyzji błędną interpretację przepisów podatkowych poprzez przyjęcie, że brak symbolu SWW na fakturze upoważnia do zastosowania stawki 22 procent podatku od towarów i usług. Skarżący ponadto podniósł zarzut braku uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie odsetek za zwłokę poprzez niepodanie stawek tych odsetek. Fakt ten uniemożliwia, zdaniem skarżącego, przedstawienie merytorycznych zarzutów co do wysokości kwoty wyliczonych odsetek przez Izbę Skarbową w W. Skarżący zarzucił także zaskarżonej decyzji brak wyliczenia wysokości podatku.
W uzupełnieniu skargi z dnia 9 lutego 2001 r. Andrzej D. podniósł, że decyzja Izby Skarbowej w W. z dnia 7 grudnia 1999 r. została wydana z naruszeniem art. 54 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie należało odliczyć odsetek za okres od dnia, w którym powinien organ odwoławczy rozpatrzyć odwołanie do dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Tymczasem, jak wywodzi skarżący, Izba Skarbowa w W. naliczyła odsetki za okres od dnia 26 lutego 1994 r. do dnia 28 września 1999 r. Nie było podstaw do naliczenia odsetek za okres od dnia następnego po upływie terminu do rozpatrzenia odwołania do dnia doręczenia skarżącemu decyzji organu odwoławczego, to jest za okres od 18 listopada 1998 r. do dnia 1 kwietnia 1999 r.
Ponadto skarżący zarzucił, że Izba Skarbowa w W. nie wykonała dyspozycji art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej, nakładającego na organ podatkowy obowiązek wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej następnie pismem z dnia 4 kwietnia 2001 r., Izba Skarbowa w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę, w pozostałym zaś zakresie wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie jest zasadny zarzut skargi co do błędnej interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w zaskarżonej decyzji. Załączony do akt sprawy protokół kontroli (...) świadczy o tym, że zaniżenie podatku należnego nastąpiło w wyniku zastosowania stawki podatku od towarów i usług 7 procent za sprzedaż towarów i usług, nie wymienionych w wykazach towarów, których sprzedaż jest objęta tą stawką, stanowiących załączniki w 3-5 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Brak więc symbolu SWW na fakturze (...) z dnia 19 stycznia 1994 r. dokumentującej sprzedaż 75 kg folii PCV nie miał istotnego wpływu na stwierdzenie faktu zaniżenia podatku należnego, gdyż zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy obniżona stawka podatku w wysokości 7 procent stosowana może być tylko do towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy. Niewątpliwie jednak trzeba stwierdzić, iż stosowna część uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnosząca się do tego problemu, mogła wprowadzić w błąd skarżącego w zakresie podstaw prawnych zastosowania przez organy podatkowe w tym wypadku stawki podatkowej 22 procent. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za uzasadnione. Izba Skarbowa w W. sama uznała za zasadny zarzut dotyczący błędnego wyliczenia kwoty odsetek za zwłokę.
Zostały one bowiem wyliczone także za okres od 24 listopada 1998 r. do 2 kwietnia 1999 r., to jest za okres od następnego dnia po upływie terminu do rozpatrzenia odwołania do dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego.
Za ten czas nie nalicza się odsetek, zgodnie z przepisem art. 54 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wymienionego przepisu prawa materialnego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Brak uzasadnienia prawnego w zaskarżonej decyzji dotyczącego wysokości odsetek, stanowi naruszenie przepisu art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to w istocie uniemożliwiło skarżącemu przedstawienie zarzutów w tej kwestii.
Zaskarżona decyzja zapadła nadto z naruszeniem przepisu art. 210 par. 1 Ordynacji podatkowej, co zarzuca skarżący w uzupełnieniu skargi z dnia 9 lutego 2001 r. Przesłane Sądowi akta sprawy nie zawierają bowiem informacji, aby skarżącemu lub jego pełnomocnikowi wyznaczono trzydniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 54 par. 1 pkt 3, art. 200 par. 1 i art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. Z tego powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie przepisów art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono po myśli art. 55 tej ustawy.