Uzasadnienie
W dniu 25.07.2000 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w N. wniosek Spółki cywilnej "S." w sprawie uwzględnienia kopii korekt deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 1997 r. w sytuacji określenia za ww. okres zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług decyzją Izby Skarbowej w O. Organ I instancji rozpoznając sprawę stwierdził, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe w związku z czym wydał decyzję o jego umorzeniu.
Zaskarżoną decyzją z dnia 6.11.2000 r. Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w N. z dnia 10.08.2000 r. W ocenie organów podatkowych obu instancji zgodnie z art. 81 par. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ uprawnienie do korygowania deklaracji podatkowej, o którym mowa w par. 2 ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie zobowiązań, których dotyczy postępowanie lub kontrola; uprawnienie to przysługuje nadal w zakresie w jakim organ podatkowy w toku postępowania lub kontroli podatkowej nie stwierdził naruszenia prawa i nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej.
Postępowanie kontrolne w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za 1997 r. zostało wszczęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 8.09.1999 r. Z tym dniem z mocy przepisu art. 81 par. 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej uległo zawieszeniu prawo Spółki do złożenia korekt deklaracji VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 1997 r. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że Spółka złożyła korekty za rok 1997 w dniu 28.01.2000 r. - a więc już po wszczęciu postępowania kontrolnego. W trakcie przedmiotowego postępowania, zakończonego decyzją ostateczną tut. Izby z dnia 20.07.2000 r., (...) stwierdzono, że Spółka w 1997 r. naruszała prawo w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług, dlatego określono kwoty zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 1997 r. Powołany wyżej przepis stanowi, że uprawnienie do korekty deklaracji podatkowej po wszczęciu postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przysługuje jedynie w zakresie w jakim organy podatkowe prowadzące postępowanie lub kontrolę podatkową nie wydały decyzji określającej wysokości zaległości podatkowych.
Dlatego a contrario należy uznać, że w zakresie objętym ostateczną decyzją tut. Izby Spółka nie posiada prawa do złożenia deklaracji korygujących i nie może skutecznie domagać się uwzględnienia kwot z nich wynikających w rozliczaniu zaległości podatkowych za 1997 r.
Ponadto Izba Skarbowa zauważyła, że wniosek Spółki o uwzględnienie korekt deklaracji za 1997 r. był już wcześniej wielokrotnie zgłaszany przez Spółkę /podczas postępowania I instancji oraz w postępowaniu odwoławczym w sprawie wymiaru podatku VAT za 1997 r./ a organy podatkowe rozpoznając ów wniosek konsekwentnie odmawiały jego uwzględnienia, czemu dawały wyraz w decyzjach dotyczących wymiaru podatku za poszczególne miesiące 1997 r.
Ostateczną decyzję Izby Skarbowej zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego wspólnicy s.c. "S." wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzucali rażące naruszenie art. 19 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz art. 81 par. 4 ust. 1 i 2, art. 120, art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Wywodzą, że z dniem wszczęcia kontroli podatkowej podatnik nie traci prawa do składania korekt deklaracji podatkowej - prawo to ulega jedynie zawieszeniu na czas trwania kontroli. Ponadto utrzymuje, że Inspektor Kontroli Skarbowej przy rozliczeniu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 1997 r. winien był uwzględnić w odpowiednich miesiącach podatek naliczony VAT odliczony przez Spółkę z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
Izba Skarbowa w O. wniosła o oddalenie skargi. Podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji co do wykładni art. 84 par. 4 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Podkreśliła też, że zaskarżona decyzja nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 1997 r. Przedmiotową kwestię rozstrzygnięto w decyzji tut. Izby z dnia 20.07.2000 r. Zarzuty skargi dotyczy odmowy organu kontroli skarbowej w zakresie przyjęcia do rozliczenia we właściwych miesiącach podatku naliczonego rozliczonego przez Spółkę z naruszeniem terminu z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie dotyczą więc zaskarżonej decyzji. Ponieważ nie zawierała ona merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zarzuty te były podnoszone w skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia 20.07.2000 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga wspólników spółki cywilnej "S." nie jest uzasadniona. Niewątpliwą intencją skarżących jest uzyskanie możliwości odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług od podatku należnego, którą to operację podatnicy wykonali przedwcześnie. Błędnie jednak skarżący usiłują dokonać tego poprzez korektę deklaracji podatkowej.
Izba Skarbowa w pełni prawidłowo wywodzi, że w zaistniałej sytuacji procesowej korekta taka nie była dopuszczalna.
Objęcie najpierw kontrolą a następnie decyzją określającą wymiar podatku od towarów i usług tego samego zakresu zobowiązań, których dotyczyły korekty złożone przez opodatkowaną spółkę powodowało bezskuteczność tego rodzaju korekty. Wynika to wyraźnie z treści art. 81 par. 4 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Stan zawieszenia uprawnienia do złożenia korekty, po wydaniu decyzji wymiarowej, istniał niewątpliwie nadal, gdy w decyzji tej organ podatkowy stwierdził naruszenie ustawy o podatku od towarów i usług i wydał decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej. Powyższa sytuacja procesowa nakazywała przyjęcie istnienia podstaw do umorzenia postępowania wywołanego złożonymi korektami deklaracji podatkowych i nie ma tu znaczenia, czy odmowa dokonania odliczenia podatku naliczonego była merytorycznie słuszna, czy też nie. Z tego względu nieporozumieniem są złożone w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia art. 19 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Zarzuty te mogły być /i były/ podstawą zaskarżenia decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 20 lipca 2000 r. określającej zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1997 r.
Zwrócić należy uwagę na aspekt sprawy, którego nie poruszyła Izba Skarbowa. Treść art. 81 par. 4 ustawy Ordynacji podatkowej czytać należy łącznie z normami art. 207 par. 2 i art. 128 tej ustawy. Kwestia wielkości zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1997 r. co do istoty rozstrzygnięta została decyzją Izby Skarbowej. Decyzja ta jako ostateczna ma cechy trwałości i zawarte w niej rozstrzygnięcie obowiązuje tak długo jak decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybach przewidzianych przez prawo.
Nie do przyjęcia jest aby na drodze korekty deklaracji podatkowej a więc poprzez oświadczenia wiedzy podatnika były zniesione jej skutki prawne.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.