Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 lipca 2004 r., sygn. akt III SA 3492/03

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Skład
Asesor WSA Piotr Borowiecki przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 7 lipca 2004 r., na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2003 r. w przedmiocie nałożenia opłaty za brak obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych postanawia - odrzucić skargę -

Uzasadnienie

W dniu [...] listopada 2003 r. skarżący B. M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. (dalej także: UFG) z dnia [...] września 2003 r., w sprawie nr [...], na podstawie której nałożono na niego opłatę w wysokości 3.400,- złotych za brak zawarcia umowy ubezpieczenia samochodu marki [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja UFG jest niesłuszna, ponieważ umowa kupna - sprzedaży w/w samochodu jest nieważna jako zawarta dla pozoru, na dowód czego załączył kopię pisma skierowanego do UFG, w którym strona wyjaśnia okoliczności nabycia przedmiotowego pojazdu oraz jego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej.

W odpowiedzi na skargę Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt, iż skarżący złożył przed sądem powszechnym wniosek o unieważnienie umowy kupna w/w samochodu, a orzeczenie tego sądu ma - zdaniem UFG - znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W świetle przepisu art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] listopada 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega dalszemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Wyraźne określone w Konstytucji granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1-5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ze skargi złożonej przez B. M. wynika, iż domaga się on uchylenia opłaty nałożonej przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z tytułu niedopełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w roku 2003.

Z akt sprawy przesłanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W. wynika, iż UFG wzywając w dniu [...] września 2003 r. skarżącego do zapłaty opłaty w wysokości 3.400,- zł, działał na podstawie obowiązujących wówczas przepisów art. 90e ust. l ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 ze zm.) oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1998 r. w sprawie organów uprawnionych i organów obowiązanych do przeprowadzania kontroli wykonywania obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego oraz trybu ustalania i egzekwowania opłaty za niedopełnienie tego obowiązku (Dz. Z 1998 r. Nr 74, poz. 474 ze zm.).

Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż przepisy wspomnianych aktów normatywnych nie przewidują możliwości zaskarżenia nałożonych opłat do sądu administracyjnego, albowiem ich nałożenie nie jest poprzedzone postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego. Z tej przyczyny nie można uznać wezwania do zapłaty z dnia [...] września 2003 r. wystosowanego przez UFG wobec skarżącego za decyzję administracyjną podlegającą zaskarżeniu w trybie instancyjnym, o czym strona została poinformowana w treści przedmiotowego wezwania.

W świetle powyższego należy uznać, iż skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez wnioskodawcę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § l pkt l i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.