Postanowienie WSA w Warszawie z 11 marca 2004 r., III SA 3579/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 11 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania podatkowego w sprawie o podatek od spadków i darowizn p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Jan Rudowski (spr.)

Uzasadnienie

K. P. wniosła do Naczelnego Sadu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2003r. Nr [...], którą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. M. z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie o podatek od spadków i darowizn. Decyzja ta została K. P. doręczona w dniu [...] października 2003r. W dniu [...] października 2003r. K. P. złożyła wniosek o uzupełnienie i sprostowanie tej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej odmówił sprostowania i uzupełnienia decyzji z dnia [...] września 2003r. w zakresie objętym żądaniem. Postanowienie to zostało doręczone w dniu [...] listopada 2003r. i pomimo pouczenia o przysługującym prawie do złożenia zażalenia nie zostało zaskarżone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje prawo do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia oraz sprostowanie zamieszczonego w decyzji pouczenia o środkach zaskarżenia. Złożenie wniosku o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji powoduje, iż nie biegną terminy do wniesienia skargi. Terminy te biegną dopiero od dnia doręczenia decyzji uzupełniającej (art. 213 § 3 Ordynacji podatkowej). Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Również w tym przypadku termin do złożenia skargi biegnie od dnia doręczenia postanowienia – (art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej.)

Jednocześnie zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie, a więc nie tylko odwołanie w ścisłym znaczeniu tego określenia, lecz także inny środek uruchamiający ponowne rozpatrzenie sprawy (zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia, o którym mowa w powołanym przepisie – zażalenie na postanowienie. Tym bardziej, że wnosząc o uzupełnienie i sprostowanie decyzji uprzednio wydanej skarżąca godziła się na to, iż prawo do skargi będzie jej przysługiwało dopiero po uprzednim wydaniu decyzji, o której mowa w art. 213 § 3 Ordynacji podatkowej lub w razie odmowy po ostatecznym zakończeniu postępowania w tej sprawie (art. 215 § 5 Ordynacji podatkowej).

Wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 65 w związku z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę odrzucić.