Uzasadnienie
Barbara O. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 21 stycznia 1993 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 20 listopada 1992 r. w sprawie ustalenia zaliczek na podatek obrotowy za okres od 4 maja do 31 października 1992 r.
Zaskarżona decyzja powołuje się na par. 1 ust. 1, par. 9 ust. 1-7 i par. 17b ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 1991 r. w sprawie podatku obrotowego od osób fizycznych oraz nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, ulg, zwolnień i trybu płatności tego podatku /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ i przedstawia, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą w postaci produkcji cegły, nie posiadała takich pisemnych oświadczeń od nabywców tego towaru, które są niezbędnym wymogiem do korzystania ze zwolnień od omawianego podatku.
W szczególności w wyniku kontroli ustalono, że za okres 4 maja - 31 października 1992 r. brak było oświadczeń nabywców, iż nabyty towar przeznaczony jest na cele zaopatrzeniowe lub inwestycyjne. Z tego powodu, zdaniem zaskarżonej decyzji - skarżąca za wymieniony wyżej okres nie mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku obrotowego w odniesieniu do towarów w taki sposób sprzedanych. Skarga natomiast wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej rażące naruszenie prawa i to par. 9 ust. 1-7 w związku z par. 17b ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia przez niewłaściwą wykładnię tych przepisów. Wywodzi, że skoro - zgodnie z poleceniami kontrolującego - uzupełniła brakujące oświadczenia to powinna skorzystać z omawianego zwolnienia. Przyznaje, że faktury w czasie kontroli wykazywały brak tychże oświadczeń, jednakże skoro faktury zostały już uzupełnione a sprzedany towar faktycznie był przeznaczony na cele zaopatrzeniowe i inwestycyjne to "nie ma podstaw materialnoprawnych do naliczenia podatku obrotowego od sprzedanej cegły".
Odpowiedź na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis par. 9 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia ustanawia zwolnienie od podatku obrotowego obrotów ze sprzedaży wyrobów zaopatrzeniowych i inwestycyjnych, jednakże uzależnia to od spełnienia warunków /par. 9 ust. 6/ w postaci:
- pisemnego oświadczenia nabywcy, że nabywany wyrób jest przeznaczony na cele zaopatrzeniowe i inwestycyjne,
- odnotowania przez sprzedawcę danych o nabywcy /m.in. o wpisie do rejestru handlowego lub o zgłoszeniu obowiązku podatkowego/,
- obowiązku sprzedawcy wystawiania faktur o określonej obowiązkowej treści z jednoczesnym zamieszczeniem klauzuli "sprzedaż na cele zaopatrzeniowe" /szczegół wprowadzony przez par. 17b w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1992 r. - Dz.U. nr 32 poz. 141/.
Przedstawiona wyżej treść obowiązującego prawa nie może pozostawiać wątpliwości, że możliwość skorzystania z omawianego zwolnienia od podatku obrotowego jest uzależniona od spełnienia tych warunków. W szczególności przesądza o tym gramatyczna wykładnia treści par. 9 ust. 6 cyt. rozporządzenia zasądzająca się na zwrocie "zwolnienie (...) następuje pod warunkiem, że (...)".
W świetle takiej normy prawnej w powiązaniu z treścią par. 17b cyt. rozporządzenia o obowiązku wystawienia faktury z odpowiednimi informacjami i klauzulami za bezzasadną należy uznać koncepcję sugerowaną w skardze, że możliwe jest skorzystanie z omawianego zwolnienia także w wypadku jeśli warunki te spełnione zostaną później, a nie w momencie sprzedaży wyrobu.
Obowiązek podatkowy w podatku obrotowym powstaje w momencie zdarzenia jakim jest obrót i ten moment rozstrzyga o tym czy i jakie obowiązki w tym zakresie ciążą na podatniku, czy i z jakich zwolnień i ulg skorzysta ten właśnie podatnik i w odniesieniu do tego właśnie obrotu.
Z tej przyczyny nie jest możliwe /o ile prawo inaczej nie stanowi/ ocenianie obowiązku podatkowego podatnika na tle innych zdarzeń powstałych później.
A tymczasem skarga domaga się takiej właśnie oceny zakresu obowiązku podatkowego w świetle zdarzeń, które zaistniały później dopiero /uzupełnienie w późniejszym okresie brakujących oświadczeń i danych/ a nie w chwili gdy obrót zaistniał.
Jeżeli normodawca uzależnił skorzystanie ze zwolnienia od tego podatku od spełnienia określonych wymogów w momencie sprzedaży wyrobu to wykładnia tych wymogów w sposób sugerowany przez skargę stanowiłaby logiczne zaprzeczenie sensu omawianych przepisów.
Toteż należało uznać, że wykładnia omawianych przepisów zastosowana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie jest trafna.
Skoro więc brak podstaw do uwzględnienia skargi to należało ją oddalić na mocy art. 207 par. 4 Kpa.