Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 30 stycznia 1995 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Jerzego W. decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia 20 grudnia 1993 r. ustalającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie w wysokości 44.009.000 zł oraz odsetki za zwłokę od dnia 2 listopada 1993 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organy podatkowe obu instancji zanegowały prawidłowość działania podatnika, który powołując się na przepis par. 40a ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ stosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości "0" procent do wykonywanych przez siebie usług na rzecz budowy obiektu szkolnego.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zdaniem Izby Skarbowej powołany przepis stosowany być może do usług budowlano-montażowych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, realizowanych na podstawie umów zawartych przed 2 marca 1993 r.
Roboty takie nie mogą być utożsamiane z robotami na rzecz oświaty, co potwierdza klasyfikacja obiektów budowlanych. Wykluczona jest także możliwość zakwalifikowania robót budowlano-montażowych na rzecz oświaty jako usług na rzecz infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, albowiem w definicji tej infrastruktury, określonej w art. 51 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie wymieniono obiektów oświatowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący Jerzy W. podniósł, że powiadomił Urząd Skarbowy w G. o zawarciu umowy ze Społecznym Komitetem Budowy Szkoły na wykonanie robót wykończeniowych w szkole gminnej w O. dopełniając formalności zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W dniu podpisania umowy /25 listopada 1992 r./ jej stronom nie były znane zasady podatku VAT, a negocjacje były przeprowadzane na obowiązujących wówczas warunkach podatkowych. Zdaniem skarżącego stanowisko organów podatkowych kwestionujące postanowienia przepisów podatkowych podważa sens i stabilność działalności gospodarczej.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów podatkowych, że ustawodawca "podatkowy" określił wyczerpujące definicje robót związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą oraz obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu /art. 51 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, nie obejmujące robót na rzecz oświaty.
W tej sytuacji w sprawie zaistniały przesłanki do zakwestionowania stosowanej przez skarżącego stawki podatku od towarów i usług w wysokości "0" procent na podstawie par. 40a art. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 34 poz. 176 ze zm./. Przepis ten przewidywał bowiem stosowanie tej stawki jedynie do robót budowlano-montażowych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, realizowanych na podstawie umów zawartych przed dniem 2 marca 1993 r.
Nie można zatem zarzucić, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w W., określająca prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towarów i usług za wrzesień 1993 r. narusza prawo.
Oceny takiej nie zmienia okoliczność, że skarżący powiadomił Urząd Skarbowy o zawarciu umów na wykonanie usług budowlano-montażowych w terminie określonym w par. 40a ust. 2 powołanego wcześniej rozporządzenia. Skutki takiego powiadomienia odnosić można bowiem jedynie do robót określonych w par. 40a ust. 1 rozporządzenia. Biorąc to pod uwagę, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, należało orzec jak w sentencji.