Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 listopada 1994 r., III SA 386/94

Teza

Wolno stojący garaż /nie znajdujący się w budynku mieszkalnym/, w którym jest przechowywany samochód osobowy wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług w zakresie przewozu osób jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Uzasadnienie

Burmistrz miasta G. I., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 20 maja 1992 r. wymierzył W. S., prowadzącemu działalność w zakresie przewozu osób, podatek od nieruchomości za 1992 r., w kwocie 263.000 zł od posiadanego przez niego, wybudowanego na gruntach miasta garażu, o pow. 17 m2. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 104 Kpa i uchwałę nr VII/60/92 Rady Miejskiej z dnia 30 stycznia 1992 r., zaś w uzasadnieniu decyzji powołano się na stanowisko Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 1992 r., stanowiące odpowiedź na pismo Urzędu Miasta G. I., w którym powołano się na zaprezentowane na szkoleniu w dniach 6-8 stycznia 1992 r. stanowisko Ministerstwa, iż garaże wolno stojące podatników zajmujących się zarobkowo przewozem osób powinny być traktowane jak budynki, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.

W odwołaniu do tej decyzji, W. S. podał, że boks garażowy służy mu wyłącznie do przechowywania samochodu i brak jest jakiegokolwiek związku posiadania garażu z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz powołał się na wcześniejsze pismo Ministerstwa Finansów z dnia 23 marca 1990 r., w którym zaprezentowano korzystną dla niego wykładnię art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa O., pismem z dnia 4 listopada 1991 r. zwróciło się do Ministerstwa Finansów o dokonanie kolejnej wykładni powołanego przepisu. Ministerstwo zaś, po ponad roku od otrzymania pytania, w piśmie z dnia 29 grudnia 1993 r. wyraziło pogląd, iż garaże w budynkach niemieszkalnych, służące do przechowywania samochodów używanych przez ich właścicieli dla celów zarobkowych wiążą się z prowadzoną działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu.

Kolegium, decyzją z dnia 28 stycznia 1994 r., (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaś powołano się m.in. na treść art. 2 ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i na stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie z dnia 29 grudnia 1993 r. Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S., zarzucając, iż jest ona sprzeczna z prawem, tj. ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto skarżący podał, że znana jest mu sentencja wyroku sądu administracyjnego SA/Wr 650/92 "w identycznej w zasadzie sprawie".

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyrażono pogląd, iż w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług w zakresie przewozu osób - taxi samochód osobowy jest przede wszystkim środkiem świadczenia tych usług, służy właścicielowi do wykonywania zawodu zaliczonego do działalności gospodarczej, wobec czego i garaż, w którym samochód jest przechowywany należy uznać za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przede wszystkim należało zauważyć, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1992 r., SA/Wr 650/92, dotyczy innej sytuacji faktycznej. Garaż bowiem, o którym mowa w powołanym wyroku znajdował się w budynku mieszkalnym, co powodowało, iż w takiej sytuacji zastosowanie miało drugie zdanie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczące części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie, jak w sprawie rozpoznawanej, zdanie pierwsze powołanego przepisu, że opodatkowanie dotyczy budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna. W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 11 sierpnia 1992 r. Sąd m.in. sformułował tezę, iż nie istnieje bezpośredni związek między prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci transportu osobowego, a posiadaniem budynku mieszkalnego z garażem.

Teza ta oczywiście nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie tej natomiast należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że wolno stojący garaż /nie znajdujący się w budynku mieszkalnym/, w którym jest przechowywany samochód osobowy, wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie przewozu osób, jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa, orzeczono jak w sentencji.