Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 7 lipca 1987 r., sygn. akt III SA 393/87

Teza

1. Udzielenie zwolnienia od cła na podstawie par. 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 9 grudnia 1983 r. w sprawie zwolnień od obowiązku posiadania pozwolenia na przywóz i wywóz oraz od cła w obrocie towarowym z zagranicą /Dz.U. nr 69 poz. 312/ uzależnione jest od tego, aby osoba zamieszkała za granicą przesiedlała się na stałe zamieszkanie do Polski i aby okoliczności zamieszkiwania jej za granicą, jak i przesiedlania się do Polski zostały stwierdzone zaświadczeniem polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego, albo innym dowodem spełniającym wymogi określone w par. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
2. Organ celny ma obowiązek sprawdzić, czy z przedstawionych dowodów wydanych przez uprawnione organy wynika, że osoby ubiegające się o zwolnienie od cła w ramach mienia przesiedlenia zamieszkiwały za granicą i przesiedlają się na stały pobyt do Polski.

Organ ten nie jest natomiast władny do samodzielnego ustalania, czy osoby te spełniają warunki określone w par. 16 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.

3. Przepisy celne nie definiują pojęcia zamieszkania

Pojęcie to należy zatem oceniać w oparciu o przepisy art. 25-28 Kodeksu cywilnego.