Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 11 marca 1985 r., III SA 397/84

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

Kodeks postępowania administracyjnego deklarując w art. 16 par. 1 stabilność ostatecznych decyzji administracyjnych jako jedną z zasad ogólnych polskiego postępowania administracyjnego, dopuszcza uchylenie, zmianę i stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych, a także wznowienie postępowania tylko na zasadach określonych w kodeksie. Prawidłowa wykładnia oraz dotychczasowa praktyka stosowania przepisów dotyczących wzruszenia decyzji ostatecznych uwzględnia potrzebę stabilizacji stosunków prawnych stworzonych bądź stwierdzonych decyzją administracyjną. W szczególności kładziony jest nacisk na to, że uchylenie, zmiana, bądź stwierdzenie nieważności decyzji, a także wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wykazaniu w nim bezspornymi dowodami, że dotychczasowa decyzja dotknięta jest wadami powodującymi jej nieważność bądź obowiązek wznowienia postępowania. Zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych została wzmocniona w przepisach nowelizujących kodeks postępowania administracyjnego z 1980 r.

Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie to, że wskazane wyżej dowody w postaci dokumentów z postępowań przed organami administracji celnej, terenowych organów administracji państwowej właściwych w sprawach komunikacji, a także opinii organów Milicji Obywatelskiej zawartych w aktach dochodzeniowych w sprawie wypadku drogowego nie potwierdziły zarzutu, że samochód określony w dowodzie odprawy celnej jako samochód ciężarowy "Mercedes Combi 115" jest samochodem osobowym.

Powołany w decyzji jako podstawa prawna przepis art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa uzasadniałby wznowienie postępowania tylko, gdyby wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Takie okoliczności i dowody nie wyszły na jaw. Okoliczność, że H.J. sprowadził dwa samochody osobowe, mogła być przez organ uznana za nieistotną dla sprawy, skoro postępowanie toczyło się o zwolnienie od cła samochodu ciężarowego. Gdyby ją jednak uznać za istotną, to i tak nie mogłaby stanowić podstawy do wznowienia postępowania, bowiem okoliczność tę organ orzekający znał z urzędu.