Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 czerwca 2000 r., III SA 401/00

Sprawa

sprawy ze skargi Dowódcy Jednostki Wojskowej na decyzji Wojewody M. z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie uznania żołnierza za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu syna - oddala skargę.

Teza

W rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ dowódca jednostki wojskowej nie jest legitymowany do zaskarżenia decyzji uznającej żołnierza zasadniczej służby wojskowej za mającego na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny /art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 8 grudnia 1999r. Wojewoda M. uchylił w części decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 października 1999 r. i uznał żołnierza Artura P. za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu syna, urodzonego dnia 7 lipca 1999 r., w czasie odbywania służby wojskowej. Skargę na decyzję Wojewody wniósł Dowódca Jednostki Wojskowej. W uzasadnieniu podniósł, że ma interes prawny w wyeliminowaniu z obrotu zaskarżonej decyzji, gdyż jej ustalenia muszą być brane pod uwagę przy wydawaniu innej decyzji, a mianowicie w trybie art. 128b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zarzucając między innymi, że Dowódca Jednostki Wojskowej nie był stroną postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Błędny jest pogląd Dowódcy Jednostki Wojskowej, jakoby po jego stronie zachodził interes prawny w zaskarżeniu decyzji w przedmiocie uznania żołnierza za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny. Po pierwsze, żaden przepis prawa nie wymienia dowódcy jednostki wojskowej wśród osób uczestniczących w tym postępowaniu. Po drugie, decyzja administracyjna w tym przedmiocie nie rodzi na rzecz dowódcy żadnego publicznego prawa podmiotowego. Nie rodzi też obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa, gdyż chodzi tu o obowiązek, który jest stanowiony przepisem prawa materialnego /por. B. Adamiak, J. Borkowski i KPA - Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 1996 r. str. 195/. Tymczasem obowiązek wynikający z art. 128b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./ ma charakter proceduralny, a ściślej kompetencyjny.

Obowiązek wydania decyzji o przyznaniu żołnierzowi zasiłku, obciążający dowódcę jednostki wojskowej, nie jest więc obowiązkiem o którym mowa w art. 28 Kpa. W konsekwencji dowódca jednostki wojskowej nie jest czynnie legitymowany w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ do zaskarżenia decyzji uznającej żołnierza za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu członków rodziny.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.