Wyrok WSA w Warszawie z 25 czerwca 2004 r., III SA 462/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 25 czerwca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. A. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2003 Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o podatku dochodowym od osób fizycznych za 1991r. oddala skargę

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Jan Rudowski, Asesor sądowy WSA Sylwester Golec
Anna Zientara protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r.,

Nr [...] odmawiającą Panu J. A. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 1997 r.. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatkach obrotowym i dochodowym od osób fizycznych za 1991 r.

W uzasadnieniu wskazano,że w dniu 25.06.2001 r. Pan J. A. wystąpił do Ministra Finansów o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 1997 r. oraz ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia [...] maja 1997 r., zarzucając im naruszenie art. 156 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2002 r.. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w L., jako że wniosek został złożony po upływie roku od dnia jej doręczenia.

W odwołaniu od tej decyzji p. J.A. zarzucił tej decyzji powołanie się w rozstrzygnięciu na przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, nie zaś ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie zasady lex retro non agit.

W wydanej decyzji Minister zajęte Finansów podtrzymał stanowisko.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji, zarzucając rozbieżną interpretację przepisów Ordynacji podatkowej oraz podnosząc argumenty merytoryczne uzasadniające stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji urzędu Skarbowego i izby Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, ze zm.), zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona.

Za uprawnione Sąd uznał stanowisko Ministra Finansów,że wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej W L. z dnia [...] maja 1997r. podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Zgodnie bowiem z art. 337 ustawy Ordynacja podatkowa żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zaległości podatkowej, wniesione przed dniem l stycznia 1998 r., podlega rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotychczasowych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie,zważywszy,że przedmiotowy wniosek został wniesiony w dniu 26czerwca 2001r. podlega on rozpatrzeniu na zasadach określonych w przepisach obowiązujących tej w dacie tj. ustawy Ordynacja podatkowa,która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998r., a to zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy "nowej" do spraw wszczętych pod rządami tej ustawy.

Wyłącznie do spraw w toku, wszczętych przed l stycznia 1998 r., stosuje się zasadę dalszego działania kodeksu postępowania administracyjnego,w tym art. 156 Kpa, co jak wskazano w zaskarżonej decyzji, wyraźnie potwierdza również treść art. 334 § 3 Ordynacji podatkowej, który jest przepisem intertemporalnym i wyraźnie przewiduje zasadę dalszego działania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do spraw wszczętych przed l stycznia 1998 r.

Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy "nowej" do spraw wszczętych pod rządami tej ustawy wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji podlega rozpatrzeniu na podstawie Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych konstatacji nie ma wątpliwości,że żądanie Skarżącego stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowe w L., skutkujące wszczęciem postępowania w sprawie w 2001 r., podlega prawnemu reżimowi określonemu w art. 249 Ordynacji podatkowej, przy czym roczny termin, o którym mowa w art. 249 § l Ordynacji podatkowej powinien być liczony od dnia jej wejścia w życie, czyli od l stycznia 1998 r. Oznacza to, iż termin do żądania stwierdzenia nieważności decyzji, w przedmiotowej sprawie, upłynął 2 stycznia 1999 r.

Prawnie uzasadnione jest zatem rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów,że z uwagi na złożenie przez Skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w L. z uchybieniem terminu określonego w art. 249 § l Ordynacji podatkowej niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.