Teza
- Stanowisko organu II instancji wyrażone w decyzji, według którego wykonanie obowiązku meldunkowego w miejscu pobytu czasowego stoi na przeszkodzie w uwzględnieniu wniosku o wymeldowanie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach wymienionej ustawy.
Cytowany przepis art. 15 ust. 2, ani żaden inny przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie uzależnia decyzji o wymeldowaniu od zaistnienia innych jeszcze przesłanek niż wymienione w art. 15 ust.
- W szczególności wykonanie obowiązku meldunkowego wynikającego z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy w miejscu pobytu czasowego, jak również brak innego miejsca pobytu stałego nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji o wymeldowaniu o ile spełnione są przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do utrzymania fikcji meldunkowej, co jest sprzeczne z interesem społecznym gdyż utrwala stan niezgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym oraz stan sprzeczny z interesem właściciela lub najemcy lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały osoba w nim nie przebywająca i nie mająca uprawnień do przebywania w lokalu.
- Ustalenie organu administracji państwowej, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o wymeldowaniu w oparciu o art, 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy nie daje podstawy do umorzenia postępowania, lecz w takiej sytuacji organ administracji obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wymeldowania.
- Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji gdy istniały podstawy rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty stanowi naruszenie art. 105 par. 1 Kpa oraz narusza interes strony skarżącej.