Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 1996 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 134 oraz art. 170 Kpa stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania Spółki z o.o. "I." w W. od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia 29 marca 1995 r.
W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 170 Kpa odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
Natomiast strona wniosła pismo, które nie zawierało tych elementów. Było ono jedynie prośbą o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z literalnego zapisu art. 64 par. 2 Kpa wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że wniesione pismo nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, a nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Pismem z dnia 6 września 1996 r. strona została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków odwołania tj. przedstawienia zarzutów przeciwko decyzji Urzędu z zastrzeżeniem, że ich nieusunięcie w terminie spowoduje jego pozostawienie bez rozpatrzenia. Zostało ono doręczone podatnikowi w dniu 10 września 1996 r. Tak więc 7-dniowy termin, o którym mowa wyżej upłynął dnia 17 września 1996 r., co skutkowało pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił obrazę art. 61 par. 3 Kpa, który, jego zdaniem, odnosi się także do odwołania. Uznaje również, iż pierwotnie nie dopełnił warunków określonych w art. 170 Kpa, ale nie może to być podstawą stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Braki te powinny być uzupełnione przez sam organ podatkowy /art. 6-8 Kpa/, przy czym braki formalne odwołania zostały uzupełnione w piśmie z dnia 26 września 1996 r.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. W doktrynie postępowania administracyjnego nie budzi wątpliwości, iż art. 170 Kpa stanowi modyfikację art. 128 Kpa przez sformalizowanie warunków odwołania również co do treści tego środka prawnego. Jednakże jest to przepis precyzujący wymagania formalne. Z tego względu na jego podstawie ocenie podlega, czy odwołanie zawiera zarzuty przeciw decyzji, czy sprecyzowana jest istota i zakres żądania oraz czy wskazane zostały dowody uzasadniające to żądanie.
Zgodnie z art. 64 par. 2 Kpa, który wbrew twierdzeniom strony ma tu zastosowanie, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi natomiast jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 Kpa /por. np. wyroki NSA z dnia 11 marca 1992 r., III SA 261/92; z dnia 22 stycznia 1993 r., SA/Kr 1988/92/.
W niniejszej sprawie Izba Skarbowa na mocy art. 64 par. 2 Kpa wezwała podatnika do usunięcia braków formalnych w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia podania, które nie zawierało podstawowych elementów odwołania, bez rozpoznania.
Pismo organu podatkowego zostało prawidłowo doręczone zgodnie z art. 45 Kpa, w dniu 10 września 1996 r., natomiast odwołanie Spółki, zawierające dane żądane przez Izbę Skarbową, jest datowane na dzień 26 września 1996 r. Skoro zatem pierwsze pismo nie wywołało skutków prawnych, a odwołanie zostało wniesione po terminie, o którym mowa w art. 129 par. 2 Kpa to zasadnie na podstawie art. 134 Kpa stwierdzono jego niedopuszczalność.
Przekroczenie przez Izbę Skarbową terminów określonych w art. 171 Kpa jest niewątpliwym uchybieniem, ale na mocy art. 22 ust. 2 pkt 3 Ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 386 ze zm./ postanowienie podlega uchyleniu tylko w takim wypadku, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji.