Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 października 1997 r., III SA 486/96

Teza

1. Pisma Ministra Finansów czy też Ministerstwa Finansów nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji podatkowej. Jeżeli jednak pismo takie zawiera wykładnię przepisów prawa i podatnik do wykładni tej się zastosował, to nie może on z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji, chyba że został uprzednio poinformowany o odstąpieniu od dotychczasowej wykładni.
2. Do momentu dodania ust. 7 w art. 27 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ z dniem 1 stycznia 1997 r. ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 640/, tj. m.in. w latach 1994 i 1995 r., zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, korekty deklaracji podatkowej można było dokonywać do czasu wydania przez Urząd Skarbowy decyzji określającej inną niż wynikającą z deklaracji wysokość zobowiązania podatkowego.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. Oczywiście pisma Ministra Finansów czy też Ministerstwa Finansów nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji podatkowej. Jeżeli jednak pismo takie zawiera wykładnię przepisów prawa i podatnik do wykładni tej się zastosował, to nie może on z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji, chyba że został uprzednio poinformowany o odstąpieniu od dotychczasowej wykładni.
2. Dopiero nowelą z dnia 21 listopada 1996 r. /Dz.U. nr 137 poz. 640/ został w ustawie o podatku od towarów i usług dodany przepis /art. 27 ust. 7/, zgodnie z którym po rozpoczęciu kontroli podatnik nie może dokonywać zmian w deklaracji podatkowej. Do tego czasu, tj. m.in. w latach 1994 i 1995 r., zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT korekty deklaracji podatkowej można było dokonywać do czasu wydania przez Urząd Skarbowy decyzji określającej inną niż wynikającą z deklaracji wysokość zobowiązania podatkowego.

Z tego względu pogląd wyrażony na str. 7 uzasadnienia decyzji Urzędu Skarbowego nie znajduje podstaw w obowiązujących w dacie wydania tej decyzji przepisach.

3. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności zawiadomienia z dnia 16 października 1995 r. i decyzji Urzędu z 13 listopada 1995 r. uznano, że Spółka utraciła zwolnienie podmiotowe we wrześniu 1994 r. tj. wtedy, gdy przekroczyła kwotę 900 mln zł, określoną przy wyborze /deklaracja VAT-6/. Stanowisko takie nie znajduje oparcia w powołanych art. 14 ust. 6 i 7 ustawy o VAT.

Z powołanych przepisów wynika bowiem, że należy brać pod uwagę - w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży - kwotę wymienioną w art. 14 ust. 1 pkt 1, a nie w deklaracji VAT-6.

Z tego względu poprawne było ustalenie dokonane w czasie kontroli, że podatnik utracił prawo do zwolnienia w dniu 22 października 1994 r. Naruszało także art. 10 i art. 26 ustawy dzielenie miesiąca - na różne okresy, gdyż podatnik jest rozliczany za okresy miesięczne, a nie półmiesięczne.

Mając powyższe na względzie należało uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno powołanych przepisów prawa materialnego jak i art. 7-9 Kpa, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy i stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ z orzeczeniem o kosztach postępowania stosownie do art. 55 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy, orzec jak w sentencji.