Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendant Policji cofnął wydane w dniu [...] lutego 2001 r. pozwolenie na broń na okaziciela dla S. Spółki z o.o. w W. z uwagi na nieprawidłowości związane z wykorzystaniem broni przez patrol interwencyjny, co zostało stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] lipca 2002 r.
Jako podstawę prawną tej decyzji powołano § 4 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji / Dz.U. Nr.113,poz.730/
W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, zarzucającego organowi I instancji naruszenie art. 7-10 Kpa oraz art. 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie kwestii zaistniałych rozbieżności pomiędzy ustaleniami Policji a zeznaniami pracowników firmy S. i pracownika [...] W. S.A. w W., Komendant Główny Policji w dniu [...] października 2002 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania,
W dniu [...] listopada 2002 r. Komendant Policji w oparciu o art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia / Dz.U.Nr.114 poz. 740 / w związku z § 4 pkt. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowani broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz. 730/ ponownie wydał decyzję cofającą Spółce S. pozwolenie na broń na okaziciela ze względu na stwierdzony brak nadzoru ze strony przedsiębiorcy nad bronią obiektową palną posiadaną do wykonywania zadań ochronnych.
W uzasadnieniu tej decyzji Komendant Policji powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2002 r. w siedzibie firmy w W., która wykazała dalsze nieprawidłowości związane ze sposobem ewidencji zawartych i realizowanych umów, wykazu zatrudnionych pracowników oraz sposobu ewidencjonowania i magazynowania broni obiektowej. Między innymi ujawniono,iż księgi realizacji umów prowadzone były w formie luźnych kart, w księgach stosowano nieprecyzyjne zwroty, brak było zapisów o ilości i rodzaju broni przydzielonej pracownikom ochrony co jest niezgodne z przepisami § 3 pkt.4 i 6 cyt. wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Ponadto, szereg nieprawidłowości ujawnionych zostało podczas kontroli [...] oddziału Spółki S. i dotyczyły one pełnienia służby w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie przez nieuzbrojonych pracowników, nie posiadających wymaganych licencji, braku właściwego zabezpieczenia sejfu z bronią, braku wyposażenia konwojentów w środki ochrony osobistej, wydawania do konwojów tylko jednego magazynka amunicji do jednej sztuki broni, dopuszczenia do pełnienia obowiązków służbowych pracowników ochrony znajdujących się w stanie nietrzeźwym.
W wyniku rozpoznania odwołania strony Komendant Główny Policji w dniu [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zaznaczając,że wobec niewykonania przez organ I instancji wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji Komendanta Policji uchylającej poprzednią decyzję o cofnięciu pozwolenia, wzięto pod uwagę wyłącznie materiały zgromadzone w wyniku kontroli obydwu oddziałów firmy,przeprowadzonych w dniach [...] września 2002 r. w W. i [...] października 2002 r. w W. Jako podstawę materialno-prawną tej decyzji przyjęto;
- naruszenie § 3 ust. pkt.4 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania / Dz.U.Nr. 69,poz.458 /. Przepisy te stanowią,że księga powinna zawierać formę wykonywanej usługi określoną zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie osób i mienia oraz ilość i rodzaj broni przydzielonej pracownikom ochrony do wykonywania usługi,
- naruszenie przepisu § 11 ust. 1 pkt.2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r.w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz. 730 / przez ujawniony sposób zabezpieczenia posiadanej broni obiektowej / sejf nie posiadał instalacji alarmowej, a pomieszczenie w którym się znajdował nie było objęte całodobową uzbrojoną ochroną/,
- naruszenie art. 26 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji / Dz.U.Nr.53 poz.549 / przez dopuszczenie do pełnienia obowiązków wymagających licencji pracowników nie posiadających licencji i wyposażając ich w środki przymusu bezpośredniego nie spełniające wymogów / paralizatory elektryczne o mniejszej mocy /,
- naruszenie § 7 pkt.2 rozporządzenia MSWiA z 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych / cytowanego wyżej/ przez brak wyposażenia pracowników konwojujących mienie w ilość amunicji określonej prawem,
- naruszenie przepisu § 8 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne / Dz.U. Nr.129 poz.858 z poź.zm./ bowiem dokumentacja taka winna być przechowywania w chronionym obiekcie / w W./, zgodnie z planem jego ochrony, a nie w oddalonej kilkaset kilometrów siedzibie firmy w W. Wszystkie te stwierdzone w toku obydwu kontroli uchybienia w ocenie Komendanta Głównego Policji wyczerpują dyspozycję przepisu § 4 ust.3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji / Dz.U.Nr.113 poz.730 / i wskazują,że strona nie daje gwarancji prawidłowego nadzoru nad posiadaną bronią.
W skardze do Sądu strona zarzuca naruszenie prawa materialnego,mające wpływ na wynik sprawy i wadliwe zastosowanie przepisu § 4 pkt. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113,poz.730 / i naruszenie prawa procesowego - art. 77 & 1 Kpa - poprzez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego.
Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
Wskazuje,że nie został uwzględniony fakt usunięcia wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości i wykonania zaleceń pokontrolnych. Ponadto zwraca uwagę,że brak w księdze realizacji umów zapisów o ilości i rodzaju broni przydzielonej pracownikom ochrony wynika z faktu,iż strona nie ochrania obiektów podlegających ochronie stałej, do której przydzielona byłaby na stale broń obiektowa o określonym numerze i rodzaju.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosi o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
WOBEC POWYZSZEGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE;
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem,jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to,że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji,cofająca S. Spółce z o.o. w W. pozwolenie na broń na okaziciela, została wydana w oparciu o przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr. 113 poz.730 /.
Przepis ten stanowi,że organ Policji cofa pozwolenie na broń na okaziciela lub zmienia rodzaj i liczbę egzemplarzy broni dla specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w razie stwierdzenia uchybień lub nieprawidłowości w zakresie wykonywania zadań ochrony przez tą formację albo w sposobie zabezpieczenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Powyższe rozporządzenie zostało wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie delegacji zawartej w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia / Dz.U.Nr.114 poz. 740/.
W powołanym art. 39 ust. 2 cytowanej ustawy o ochronie osób i mienia upoważniono Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia w drodze rozporządzenia zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Delegacja ta nie zawiera upoważnienia dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia dotyczącego kwestii podstaw i warunków cofania pozwolenia na broń na okaziciela czyli tzw. świadectwa broni.
Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał,że rozporządzenie może być wydane tylko na podstawie wyraźnego i precyzyjnego upoważnienia ustawowego i tylko w granicach tego upoważnienia, a przepis ustawy ustanawiający takie upoważnienia podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej / wyrok z 25 maja 1998 r.,U 19/97,OTK ZU Nr. 4/1998/. W wyroku z dnia 14 grudnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził,że wskazania zawarte w ustawie muszą dotyczyć materialnego kształtu regulacji, która ma być zawarta w upoważnieniu./ sprawa K 10/99/
Natomiast w omawianym rozporządzeniu zostały w przepisie & 4 uregulowane kwestie związane z cofnięciem pozwolenia na broń na okaziciela / świadectwa broni, o którym mowa w art.29 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /, przydzielonego wcześniej przez organ Policji, co niewątpliwie, w ocenie Sądu, wykracza poza ramy delegacji przewidzianej w art. 39 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia bowiem w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji sprawy dotyczące wydawania i cofania pozwolenia na broń zostały uregulowane jedynie w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. /Dz.U.Nr.53 poz.549 /
Jednakże należy zauważyć,że w przepisach powołanej ustawy o broni i amunicji brak jest postanowień dających organowi Policji podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną obiektową czyli tak zwanego świadectwa broni choć w art. 29 ust. 1 i 2 powołanej ustawy uregulowane zostały kwestie dotyczące podmiotów,którym takie świadectwo może być wydane.
Dlatego z jednej strony wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie przepisów obowiązującego prawa, przy czym podstawą materialnoprawną decyzji administracyjnej może stanowić tylko ustawa bądź przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie, zaś z drugiej strony stosownie do art. 178 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.
Z tej właśnie normy prawnej wypływa wniosek,że niezawisłość sędziów orzekających w danej sprawie polega na związaniu jedynie aktami ustawodawczymi zaś - a contrario - Sądu / sędziów/ nie wiążą akty podustawowe, gdy w jego ocenie stanowią normy prawne niezgodne z ustawami lub same są niezgodne z upoważnieniem ustawowym do wydania aktu wykonawczego.Oznacza to,że w wypadku, gdy sąd orzekający w konkretnej sprawie podnosi zarzut niezgodności podustawowego aktu normatywnego np. rozporządzenia z Konstytucją, to w konsekwencji może on w konkretnej sprawie samodzielnie orzec o pominęciu określonej normy prawnej tego aktu poustawowego przy podejmowaniu swego rozstrzygnięcia / Wyrok SN z 7.03.2003 r. III RN 33/02/
W takiej sytuacji, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w zakresie sprawowanej kontroli legalności decyzji administracyjnych w ramach konkretnej sprawy przysługuje także prawo do pośredniej kontroli aktów podustawowych./ wyrok NSA z 10.06.1999 r. II SA 1610/98 /
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt. 1 litera b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr.153 poz.1270 / Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego,dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Jedną z przesłanek uchylenia decyzji na podstawie tego przepisu byłoby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji to jest & 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz. 730/, co jednak nie miało miejsca.
Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia niekonstytucyjności aktu rangi podustawowej może odmówić stosowania tego przepisu uznając,że kontrolowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej
Konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania jest zatem konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże byłoby to skutkiem dalej idącym niż w sytuacji, gdyby Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie o niekonstytucyjości danego aktu prawnego przekraczającego delegację ustawową./wyrok NSA 18.11.1999 r. II SA 1669/99 / Wówczas zachodziłaby podstawa do uchylenia kontrolowanej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie,oceniając legalność decyzji zakwestionowanych przez S. Spółkę z o.o. w W., Sąd uznał,że przepis § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz.730 /, dający możliwość organom Policji cofania pozwolenia na broń palną obiektową czyli tzw. świadectwa broni, został wydany bez upoważnienia ustawowego i nie mógł stanowić podstawy prawnej przedmiotowych decyzji.
Dlatego też, w świetle obowiązującego porządku prawnego i zasad państwa prawa wyrażonych w art.2 i art. 92 Konstytucji RP zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności rozważanie innych zarzutów zawartych skardze jest bezprzedmiotowe.
Z tych przyczyn Sąd, w oparciu art. 145 & 1 pkt. 1 litera b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U..Nr.153, poz 1270 /orzekł jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając na mocy art. 200 i art. 209 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na postawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.