Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27.01.1998 r. Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania Macieja S. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30.10.1997 r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 1996 r. i ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że podatnik utracił prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dokumentów odprawy celnej otrzymanych w marcu i maju 1996 r. dokonując w deklaracji VAT-7 za listopad 1996 r. korekty rozliczeń w pok. E-2 za marzec i maj 1996 r. Korekta ta nie odzwierciedlała bowiem zapisów w ewidencji a strona ewidencjonując w rejestrze zakupów za listopad 1996 r. dokumenty otrzymane w marcu i maju 1996 r. naruszyła przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący Maciej S. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie decyzji organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 19 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy.
Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie wprowadził terminu obniżenia podatku należnego, którego naruszenie powodowałoby utratę tego uprawnienia. Nie było więc przeszkód do dokonania korekty podatku naliczonego za miesiące poprzednie w przewidzianej do tego części E-2 deklaracji VAT-7 "korekty za poprzednie miesiące".
Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko Urzędu Skarbowego, że skarżący zrezygnował z odliczania podatku VAT, gdyż do końca 1996 r. nie ujął go w kosztach i rozliczenia rocznego dokonał przy uwzględnieniu zakupu netto.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 27 ust. 4 powołanej wcześniej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnicy podatku od towarów i usług obligowani są do prowadzenia ewidencji zawierającej dane określone w tym przepisie "oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej".
Z przepisu tego wynika zatem, że dane niezbędne do prawidłowego deklarowania podatku od towarów i usług wynikać powinny z prowadzonej przez podatnika ewidencji dla potrzeb tego podatku oraz że pomiędzy deklaracją podatkową a ewidencją istnieć powinna zgodność.
Tymczasem z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący dokonując w części E-2 deklaracji podatkowej za listopad 1996 r. korekty rozliczeń za marzec i maj tego roku nie ujął w ewidencji, o której mowa wyżej, dokumentów odprawy celnej w odniesieniu do właściwych miesięcy /marzec lub kwiecień oraz maj lub czerwiec 1996 r./. W rezultacie tego zaniedbania zaistniała rozbieżność pomiędzy ewidencją określoną w art. 27 ust. 4 powołanej wcześniej ustawy a deklaracją podatkową za listopad 1996 r.
Trafnie więc przyjęły orzekające w sprawie organy podatkowe, że prowadzona przez skarżącego ewidencja VAT nie odzwierciedlała rozliczeń przeprowadzonych w odniesieniu do właściwych miesięcy i nie była zbieżna z deklaracją podatkową oraz korektą z niej wynikającą. Powyższe uprawniało w konsekwencji do wniosku, że dokonana przez skarżącego korekta rozliczeń za marzec i maj 1996 r. była wadliwa i nie uprawniała do odliczenia podatku naliczonego. Za chybione przy tym uznać należało te zarzuty skargi, które dotyczyły "stanowiska" organu I instancji w przedmiocie nie ujęcia przez skarżącego do końca 1996 r. podatku VAT w kosztach i dokonania rozliczenia rocznego przy uwzględnieniu zakupu netto. Kwestia ta nie była bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji Urzędu Skarbowego. Organ ten stwierdził bowiem jedynie /kwestionując prawidłowość dokonanej przez podatnika korekty/ że stosownie do art. 19 powołanej ustawy podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku przy nabyciu towaru w ściśle określonym czasie i sam decyduje, czy z prawa tego korzystać czy nie.
Mając to na uwadze nie dopatrzył się Naczelny Sąd Administracyjny aby zaskarżona decyzja naruszała prawo i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.