Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 grudnia 1997 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. odmówił Edwardowi Ł. wydania pozwolenia na broń gazową, powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.
W uzasadnieniu podał, że wnioskodawca zbył broń gazową - na którą wcześniej posiadał zezwolenie - innej osobie i nie zawiadomił o sprzedaży organu Policji, przez co naruszył par. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 1961 r. w sprawie zasad i trybu zbycia broni i amunicji /Dz.U. nr 42 poz. 221/. W wyniku zaniechania wnioskodawcy, broń ta znajduje się obecnie poza ewidencją policyjną. Zdaniem Komendanta, w zaistniałych okolicznościach wnioskodawca nie daje pełnej gwarancji prawidłowego przestrzegania wszystkich przepisów związanych z posiadaniem broni.
Edward Ł. odwołał się od decyzji organu I instancji, ale Komendant Główny Policji dnia 2 lutego 1998 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji uznał, że skoro wnioskodawca nie zawiadomił organów Policji o zbyciu broni, to istnieje uzasadniona obawa, że może on w przyszłości użyć broni niezgodnie z przepisami prawa.
Edward Ł. wniósł skargę na decyzję Komendanta, wywodząc, że okoliczności podane w uzasadnieniu decyzji nie dają podstawy do obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni (...) ma treść jednoznaczną. Może być zastosowany wtedy gdy zachodzi obawa, że osoba, która ubiega się o pozwolenie, użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Wykluczone jest zastosowanie tego przepisu, gdy obawa niewłaściwego użycia broni istnieje ze strony osób trzecich. Na przykład zagubienie broni, nawet na skutek niefrasobliwości, czy też naruszenia zasad przechowywania broni, nie może prowadzić do zastosowania omawianego przepisu. Wprawdzie istotnie zachodzi wówczas realne niebezpieczeństwo, że broń dostanie się w niepowołane ręce i może zagrażać porządkowi publicznemu, jednakże takiej sytuacji ustawodawca nie uregulował w ustawie. To samo dotyczy przypadku niezawiadomienia Policji o sprzedaży broni, który ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Skarżący naruszył wprawdzie par. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 1961 r. powołanego w uzasadnieniu decyzji, jednakże naruszenie to nie oznacza jeszcze spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. Z faktu niezawiadomienia Policji o sprzedaży broni nie można wyciągać wniosku, że skarżący w razie otrzymania nowego pozwolenia na broń, użyje jej w sposób opisany w wymienionym wyżej przepisie ustawy.
Prawdą jest, że na skutek działania skarżącego broń znalazła się poza ewidencją policyjną,. Prawdą jest, że nabywca może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Prawdą, jest wreszcie, że należy dążyć do eliminacji tego typu zdarzeń z życia. Osiągnięcie postulowanego celu nie może jednak nastąpić w drodze wykładni sprzecznej z literalnym brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy /"(...) osobom, co do których istnieje obawa, że użyją (...)"/. Pożądane byłoby natomiast wprowadzenie odpowiedniego przepisu w nowej ustawie, nad którą prace trwają. Przykładowo można by dotychczasowe brzmienie zastąpić sformułowaniem: "(...) osobom, których dotychczasowe zachowanie rodzi obawę, że broń zostanie użyta w celach sprzecznych (...)". Póki co jednak, w sprawie rozpatrywanej zastosowanie miał przepis w obecnym brzmieniu, które nie pozwalało uznać zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, a także art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzekł jak w sentencji.