Uzasadnienie
Decyzją, z dnia 3 listopada 1997 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 127 par. 2 i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia 3 września 1997 r. w sprawie opłaty skarbowej w kwocie 83.369 zł z tytułu umowy pożyczki utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdzono, co następuje. Na podstawie umowy pożyczki zawartej dnia 14 lipca 1997 r. pomiędzy TKF H. z siedzibą w Danii jako pożyczkodawcą a podatnikiem jako pożyczkobiorcą zawarto umowę pożyczki na kwotę 25.000.000 USD. Pożyczki udzielane spółce przez wspólnika przepisy o opłacie skarbowej traktują jako odrębną kategorię pożyczki ze względu na ich cel, którym jest powiększenie majątku spółki. W związku z tym par. 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 136 poz. 705 ze zm./ zwalnia tego rodzaju umowy od opłaty skarbowej z tytułu umowy pożyczki. Natomiast jego par. 68 ust. 2 nakazuje stosować przy powiększeniu kapitału zakładowego spółki oraz do dopłat i pożyczek udzielonych spółce przez wspólników opłatę skarbową tak jak od umowy spółki według skali określonej w par. 69 ust. 1.
Wobec powyższego obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od umowy pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika występuje, jeżeli spółka ma siedzibę w Polsce.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zarzucił obrazę prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ oraz art. 107 par. 1 Kpa, wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu stwierdził, iż argumentacja Izby Skarbowej całkowicie pomija treść art. 1 ust. 3 cytowanej ustawy o opłacie skarbowej. W szczególności realizacja praw majątkowych następowała w Danii, gdzie znajduje się siedziba pożyczkodawcy, a zgodnie z zapisami umowy rozpatrzenia ewentualnych roszczeń należy do właściwości sądu duńskiego.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Na mocy art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 9 poz. 23 ze zm./ czynności cywilnoprawne, o których mowa w ustępie 2, a więc także umowa pożyczki /lit. c/ podlegają opłacie skarbowej, jeżeli dotyczą rzeczy znajdujących się w Polsce lub praw majątkowych podlegających wykonaniu w Polsce. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżąca ma swoją siedzibę w Polsce, a więc umowa pożyczki zostanie tu zrealizowana.
Nie ulega również wątpliwości, iż ta umowa daje uprawnienia o charakterze majątkowym tj. jest podstawą do żądania po stronie pożyczkobiorcy od pożyczkodawcy, przeniesienia na własność w tym wypadku określonej ilości pieniędzy /art. 720 Kc/. Zgodnie z treścią umowy z dnia 14 lipca 1997 r. zawartą pomiędzy TKF H. z siedzibą w A. Dania a Spółką z o.o. w W., w szczególności jej par. 6 podlegała ona przepisom prawa polskiego, a więc wbrew twierdzeniom zawartym w skardze spory dotyczące jej interpretacji, jak również roszczeń na niej opartych rozpatrywane miały być przez polski sąd powszechny. Świadczy to dodatkowo, iż spełniona została hipoteza art. 1 ust. 3 cytowanej ustawy, a zatem skarżąca winna była uiścić opłatę skarbową w wysokości przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 136 poz. 705 ze zm./.
Można więc podzielić pogląd skarżącej, że przepisy tego rozporządzenia nie dają podstaw do przypisania jej obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od umowy pożyczki, ale należy podkreślić, iż wynika on z cytowanego przepisu ustawy, który rozciągnął go nie tylko na prawa majątkowe związane z rzeczami znajdującymi się w Polsce, ale także na sytuacje, kiedy przedmiot umowy znajduje się w chwili zawarcia umowy za granicą, ale prawo majątkowe z nim związane będzie realizowane w naszym kraju.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.