Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18.02.1998 r. izba skarbowa na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych w zw. z art. 335 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/ utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego z 15.04.1997 r. odmawiając M.G. naliczenia i wypłaty odsetek od kwot zajętych w celu zabezpieczenia należności podatkowych na podstawie art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
W uzasadnieniu izba skarbowa stwierdziła, iż żądanie podatnika o naliczenie i zwrot odsetek na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest bezzasadne, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków. Natomiast zajęcie pieniędzy na rachunku bankowym na podstawie art. 162 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie i zdeponowanie jej, zgodnie z art. 165 par. 1 cyt. ustawy w banku na rachunek oszczędnościowy, w celu zabezpieczenia przyszłych należności podatkowych, nie może być traktowane jako nienależnie uiszczony podatek. Wyjaśniła nadto, że dochodzenie odszkodowania i wyższych odsetek możliwe jest tylko na drodze postępowania cywilnego.
W skardze M.G. zarzucił, iż zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza prawo. W uzasadnieniu podniósł, iż decyzja o zabezpieczeniu należności podatkowych została wydana na podstawie art. 21 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i w związku z tym, w sprawie odsetek od zabezpieczonej kwoty zastosowanie ma art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych a nie art. 165 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W piśmie procesowym z 15.03.1999 r. wywodził, iż w związku z zabezpieczeniem przez organy podatkowe ewentualnych przyszłych zobowiązań podatkowych poniósł znaczne straty, które wyliczył na kwotę 171.000 zł. Wywodził, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem par. 34 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości, ponadto naruszono art. 6-8 i art. 35, a w szczególności art. 75 i dalsze, jednakże nie podał jakiej ustawy. Wywodził, iż naruszono art. 128 Kpa. Zarzucał organom podatkowym opieszałość oraz nieuwzględnienie faktu, iż zabezpieczenie mogło być ustanowione na majątku przedsiębiorstwa, który to majątek wielokrotnie przekraczał wartość ewentualnego zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę izba skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest oczywiście bezzasadna.
Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika przed terminem płatności podatku, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.
Zabezpieczenie następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /ust. 5 art. 21/, a więc na podstawie przepisów zawartych w Dziale IV ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, w myśl art. 165 par. 1 cyt. ustawy złożyły zabezpieczone należności pieniężne w banku na rachunku oszczędnościowym z oprocentowaniem w wysokości przewidzianej dla wkładów oszczędnościowych płatnych na każde żądanie.
Zabezpieczoną kwotę wraz z odsetkami naliczonymi przez bank urząd skarbowy zwrócił skarżącemu 29.9.1992 r.
Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują innych odsetek od zajętych środków na zabezpieczenie należności pieniężnych. Powoływany przez skarżącego art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ dotyczył kwot nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków /nadpłat/ i nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast dochodzona przez skarżącego kwota, którą w piśmie procesowym z 15.03.1999 r. określił na 171.000 zł stanowi roszczenie cywilnoprawne, które może być dochodzone wyłącznie przed sądami powszechnymi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.