Uzasadnienie
Podatnik prowadził działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu serwetek z aplikacjami /rękodzieło artystyczne/, angażując do tego wiele osób. Sam natomiast dokonywał jedynie prostych czynności wykończeniowych. Z tej przyczyny Urząd Skarbowy nie uznał go za wytwórcę rękodzieła w rozumieniu par. 18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o VAT co spowodowało, iż nie przysługiwał mu zwrot podatku naliczonego przy zakupie zestawów półwyrobów. Dlatego też odmówił podatnikowi zwrotu podatku naliczonego za grudzień 1996 r. i lipiec 1997 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie.
Równocześnie Urząd nie kwestionował tego, że sprzedawany wyrób był wyrobem rękodzielniczym, posiadającym atest Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej, zwolnionym od VAT na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku VAT.
W postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu Izba stwierdziła, że zgodnie z par. 18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o VAT, jednym z warunków umożliwiających zwrot podatku naliczonego jest wytwarzanie wyrobów rękodzieła, które posiadają atest. Strony nie można uznać za twórcę, gdyż wykonywał jedynie proste czynności wykończeniowe naszywając aplikację na zakupione serwetki. Za podstawę wydania atestu, przyjęta była serwetka własnoręcznie wykonana przez podatnika. W wydanym mu ateście, nie ma mowy o wykorzystywaniu do produkcji zestawów półwyrobów.
W odwołaniu, a następnie w skardze do NSA podatnik wskazywał, że wytwarzany i sprzedawany przez niego wyrób uzyskał atest Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej, czego organy podatkowe nie kwestionują. A ponadto, z żadnego przepisu nie wynika jaki ma być udział wartości pracy podatnika w wyrobie gotowym, aby wyrób ten zakwalifikować do rękodzieła artystycznego oraz, by wyrób przedstawiony do atestu miał być w całości własnoręcznie wykonany przez podatnika. Ma to być jedynie wyrób rękodzielniczy czyli wykonany ręcznie i taki wyrób uzyskał atest Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej.
Izba Skarbowa wnosiła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. zwolniona była od tego podatku sprzedaż towarów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy. Zwolnienie miało charakter przedmiotowy; dotyczyło określonego towaru. W załączniku nr 1 do ustawy, w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z Klasyfikacji wyrobów i usług w zakresie usług /Dz.U. nr 44 poz. 231/, pod poz. 8 wymienione były: "Wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego atestowane przez krajowe komisje artystyczne i etnograficzne, z wyłączeniem wyrobów /SWW: 2882-11 do -13/" objęte symbolem SWW 2882.
Organy podatkowe nie miały wątpliwości, że sprzedaż serwetek, produkowanych przez podatnika, korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie wskazanego przepisu, że były to atestowane wyroby rękodzieła ludowego bądź artystycznego. Zasadą wyrażoną w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT było, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów służących do wytworzenia towarów zwolnionych od podatku.
Wyjątek od tej zasady zawierał par. 18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797/. Przepis ten stanowił bowiem, że podatnikom wytwarzającym wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, przysługuje zwrot podatku naliczonego.
Z pisma Urzędu Statystycznego z dnia 19 stycznia 1998 r. jednoznacznie wynika, że "naszywanie aplikacji na gotową ofrędzlowaną serwetkę jest produkcją nowego wyrobu - pod warunkiem, że jest to serwetka, na którą wydała atest komisja artystyczna". Do treści tego pisma Izba Skarbowa w ogóle się nie ustosunkowała. Skoro serwetka - według organów podatkowych - w momencie sprzedaży była atestowanym wyrobem rękodzielniczym to nie można jej było odmówić tego przymiotu, z uwagi na niewielki nakład pracy jej producenta /wytwórcy/, dla celów zastosowania wobec niego postanowień par. 18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r.
Na tę niekonsekwencję - i słusznie - zdaje się zwracać uwagę skarżący kiedy pisze, że Urząd Skarbowy powinien porównać wysokość podatku naliczonego z wysokością podatku należnego. W ocenie Sądu, niedbała była ocena stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie. Umknęło jakby uwadze obu stron, że uprawnienie z par. 18 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT przysługuje podatnikom wytwarzającym wyroby określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.
W ateście z dnia 1 grudnia 1996 r., wydanym przez Krajową Komisję Artystyczną i Etnograficzną serwetki produkowane przez podatnika określone zostały jako "wyrób rękodzielniczy z lnu lub innych tkanin naturalnych zdobiony ręcznie wycinaną aplikacją kwiatową - wykończony frędzlami" - SWW 2882-6743. W piśmie Urzędu Statystycznego ten sam wyrób określono jako "bieliznę stołową z tkanin - SWW 2882-67".
W załączniku nr 2 do rozporządzenia, pod poz. 8 odnoszącą się do symbolu SWW 2882-6 wymienione są wyłącznie wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego odzieżowe. Należało zatem ustalić "pojemność" symbolu SWW 2882-6 w grudniu 1996 r. i lipcu 1997 r., czy mieściła się tam zarówno odzież jak i bielizna stołowa. Pozytywna odpowiedź na to pytanie pozwoliłaby na rozstrzygnięcie czy do producenta serwetek posiadających atest w ogóle mogły mieć zastosowanie przepisy par. 18 rozporządzenia Ministra Finansów, czy też nie, i na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem.
Uznając, iż w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów o postępowaniu mające niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy NSA uchylił zaskarżoną decyzję.