Tezy
W wypadku prowadzenia przez podatnika ksiąg podatkowych, jeżeli spełniają one wymogi określone w art. 169 par. 1 Kpa możliwość nieuznania tych ksiąg za dowód w postępowaniu podatkowym ograniczona jest jedynie do przyczyn ściśle określonych art. 169 par. 2 Kpa, ale dopiero wówczas, gdy podatnik nie wyjaśni zarzucanych okoliczności.
Nie można mówić o sprzeczności poszczególnych składników działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika w rozumieniu art. 169 par. 2 Kpa przez powołanie porównania danych z księgi z danymi wynikającymi z zastosowania metody szacunkowej, która jest przez podatnika kwestionowana.
Zmiana jednego z elementów tej metody /przyjętej krotności/ powodowałaby, że "sprzeczność" ta byłaby bądź większa, bądź mniejsza, bądź też nie wystąpiłaby w ogóle.
Za błędną uznać należy praktykę podawania dodatkowych zarzutów w decyzji organu II instancji jak też przedstawiania nowej argumentacji dopiero w odpowiedzi na skargę. Taki tryb postępowania narusza art. 7, 8, 9, 10 par. 1, 77 par. 1, 80 i 107 par. 3 Kpa pozbawiając stronę możliwości czynnego i skutecznego brania udziału w postępowaniu podatkowym.