Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 6 grudnia 1995 r., III SA 569/95

Teza

Próba generalnej rezygnacji z części dochodów podatkowych gminy, chociażby nawet zapisana w formie "zaleceń" dla zarządu gminy nie mieści się w uprawnieniach gminy do stanowienia przepisów gminnych /prawa miejscowego/ określonych w art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Rozstrzygnięciem nadzorczym z 30 marca 1995 r. wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym, wojewoda orzekł o nieważności uchwały Rady Gminy (...) z dnia 14 marca 1995 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od spadków.

Uchwała, w ocenie wojewody, jest sprzeczna z art. 10 ust. 2 i 4 ustawy o finansowaniu gmin i art. 8 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Zaniechanie poboru podatków i opłat stanowiących dochód gminy, a pobieranych przez urząd skarbowy /m.in. podatku od spadków i darowizn/ urząd stosuje wyłącznie na wniosek lub za zgodą zarządu gminy. W myśl art. 10 ust. 4 ustawy o finansowaniu gmin, zarząd gminy udziela zgody w formie decyzji administracyjnej /uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r. - III AZP 21/92 - OSN 1993 z. 4 poz. 59/.

Rada gminy nie ma uprawnień do zaniechania poboru podatku. Nie można w takiej sprawie podjąć uchwały, która by w sposób ogólny i powszechny zaniechała poboru podatku będącego dochodem gminy.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa w związku z art. 7 i art. 77 Kpa, zarzucając wydanie tego rozstrzygnięcia na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego, a w szczególności wadliwego zinterpretowania uchwały i nieprawidłowego zastosowania art. 91 ustawy o samorządzie.

W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uchwała, której sprawa dotyczy, jest bezprzedmiotowa wobec jednoznacznego uregulowania problemu w art. 10 ustawy o finansowaniu gmin.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż rację ma skarżąca gmina, że treścią uchwały, wbrew jej tytułowi, nie jest wprost zaniechanie poboru podatku od spadków.

Niemniej skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Uchwała Rady Gminy z dnia 14 marca 1995 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od spadków z jednej strony zawiera zalecenie dla Zarządu Gminy próby rezygnacji z wpływów z podatku od spadków i darowizn należnego od podatników - spadkobierców zaliczonych do I grupy podatkowej i to zalecenie, z uwagi na nadanie mu formy aktu normatywnego, zobowiązuje Zarząd do konkretnych rozstrzygnięć, z drugiej zaś stwarza uprawnienia określonej grupie podatników uzyskania zgody bądź wniosku, na /o/ zaniechanie przez urząd skarbowy poboru podatku bez żadnych warunków ani względów na okoliczności konkretnej sprawy.

Podejmując tę uchwałę rada - organ stanowiący gminy wkroczyła w uprawnienia organu wykonawczego - zarządu /art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r./ określone w art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600 ze zm./, wykorzystywane w formie określonej w art. 106 Kpa poprzez załatwianie indywidualnych spraw z zakresu administracji. Ponadto próba generalnej rezygnacji z części dochodów podatkowych gminy, chociażby nawet zapisana w formie "zaleceń" dla zarządu, nie mieści się w uprawnieniach gminy do stanowienia przepisów gminnych /prawa miejscowego/ określonych w art. 40 ustawy samorządowej.

W tej sytuacji nie sposób zarzucić rozstrzygnięciu nadzorczemu wojewody, iż wydane zostało z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym istotny wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa/, czego domagała się skarżąca gmina.

Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.