Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 kwietnia 1993 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało w mocy decyzję Wójta ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego należnego od Zygmunta A. za 1993 r. na kwotę 630.000 zł. Na powyższą kwotę złożył się podatek od nieruchomości działki gruntu o pow. 0,63 ha.
W ocenie organu administracji II instancji przedmiotowa działka nie podlega podatkowi rolnemu z mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. nr 52 poz. 268 ze zm./, ponieważ jej powierzchnia jest mniejsza od 1 ha i dlatego należało wymierzyć jej posiadaczowi podatek od nieruchomości.
Dokonany wymiar jest zgodny z Uchwałą Rady Gminy ustalającą między innymi stawkę podatku od powierzchni gruntów na poziomie 100 zł na 1 m2.
Ostateczną decyzję Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zygmunt A. Zaskarżoną decyzję podatnika określił jako naruszającą przyznane mu gwarancje nieodpłatnego użytkowania działki, jakie uzyskał od byłego Urzędu Gminy po przejściu na emeryturę i zdaniu gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa.
Obciążenie tak wysokim podatkiem spowoduje konieczność rezygnacji z uprawy tej działki. Możliwości płatnicze skarżącego są ograniczone z uwagi na stan zdrowia kwalifikujący go do I grupy inwalidztwa.
Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pomiędzy faktem bezpłatnego przydzielenia rolnikowi, który przekazał gospodarstwo rolne za rentę, działki gruntu a wymierzeniem podatku od nieruchomości nie ma żadnej sprzeczności, ponieważ rzecz dotyczy całkiem innych świadczeń. Przydzielenie do bezpłatnego użytkowania działki gruntu oznacza, iż emeryt lub rencista nie będzie płacił za użytkowanie tej działki czynszu lub innego wynagrodzenia. Gwarancja bezpłatnego użytkowania nie oznacza zwolnienia od podatków. Podatek jest świadczeniem pieniężnym o charakterze powszechnie obowiązującym, który jest nakładany w przypadku podatku od nieruchomości przez gminę. Podatek ten obciąża również posiadaczy zależnych gruntu który nie jest objęty przepisami ustawy o podatku rolnym lub leśnym /art. 2 pkt 2 i 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych/.
Skarżący jest posiadaczem zależnym, bo włada faktycznie gruntem jako użytkownik. Zgodnie z cytowanym w uzasadnieniu decyzji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, grunt przydzielony skarżącemu nie jest gospodarstwem rolnym, w rozumieniu przepisów podatkowych, gdyż jego powierzchnia jest mniejsza od 1 ha.
Skarżący nie kwalifikuje się do żadnego ze zwolnień przewidzianych w ustawie o podatku i opłatach lokalnych, a Rada Gminy zwolniła od podatku jedynie użytkowane przez emerytów i rencistów budynki gospodarcze lub ich części, nie zwolniła natomiast gruntów.
Ustalona w cytowanej Uchwale Rady Gminy i zastosowana w zaskarżonej decyzji stawka 100 zł za 1 m2 nie przekracza stawki maksymalnej, określonej - w oparciu o upoważnienie z art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez obowiązujące na 1993 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 94 poz. 467/.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.