Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 9 marca 1994 r., sygn. akt III SA 633/93

Teza

1. Przy badaniu rzetelności księgi przychodów i rozchodów, nie ma znaczenia zamiar, cel i wina podatnika. W odróżnieniu od języka potocznego, w którym pojęcie nierzetelności łączy się zawsze z nieuczciwością, bądź niedbalstwem, definicja zawarta w par. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 88 poz. 516 ze zm./ przyjmuje, że rzetelną jest księga prowadzona zgodnie ze stanem rzeczywistym. Innymi słowy o rzetelności - w rozumieniu cytowanego przepisu - decyduje wyłącznie obiektywna zgodność zapisów księgi ze stanem rzeczywistym. Wszelkie odstępstwa od tego stanu, bez względu na zamiar podatnika, bądź stopień jego winy są równoznaczne z nierzetelnością.
2. Do nierzetelności księgi, a w konsekwencji do utraty prawa do zwolnienia od podatków na podstawie par. 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ wystarczy nawet jeden wypadek niezgodności księgi ze stanem rzeczywistym.