Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 15 sierpnia 1985 r., sygn. akt III SA 639/85

Tezy

1. W myśl art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99/ w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 1983 r. o zmianie ustawy o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 44 poz. 204/ Główny Urząd Kontroli Prasy i Widowisk lub Główny Urząd Ceł może wyrazić zgodę innym instytucjom niż biblioteki określone w art. 16 ust. 3 tej ustawy oraz osobom, na sprowadzenie publikacji zagranicznych objętych zakazem rozpowszechniania, jeśli są im potrzebne dla celów zawodowych, naukowych lub innych uzasadnionych celów.

2. Organy celne prowadzące postępowanie przewidziane w art. 13 ustawy z dnia 26 marca 1975 r. Prawo Celne /t.j. Dz.U. 1984 nr 57 poz. 290/ w przedmiocie orzeczenia przepadku publikacji, mają obowiązek poinformować stronę o prawnej możliwości zwrócenia się do właściwego organu o wyrażenie zgody na sprowadzenie publikacji zagranicznych objętych zakazem rozpowszechniania.

3. Decyzja organu celnego o przepadku publikacji, mimo, że organ ten w prowadzonym postępowaniu nie poinformował strony o prawnej możliwości zwrócenia się do właściwego organu o wyrażenie zgody na sprowadzenie takiej publikacji, podlega uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyny określonej w art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa to jest naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.