Uzasadnienie
Szczepan P. pismem z dnia 12 sierpnia 1992 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na posiadanie broni gazowej. We wniosku - oraz w późniejszej korespondencji - podawał, że odczuwa zagrożenie ze strony sąsiadów, którzy w towarzystwie innych osób dobijają się w stanie nietrzeźwym do jego drzwi i okien oraz świecą mu w okna, chcąc w ten sposób zmusić go do opuszczenia domu. Proponowali nawet jego synowi, żeby sprzedał im dom.
Decyzją z dnia 6 listopada 1992 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) odmówił wydania pozwolenia, a Komendant Główny Policji utrzymał tę decyzję w mocy decyzją z dnia 31 grudnia 1992 r. nr E-IIIb-1881/92, przytaczając jako podstawę prawną art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.
Organy obu instancji uznały, że okoliczności przytoczone przez wnioskodawcę nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji podniósł dodatkowo, że przepis art. 5 ust. 1 ustawy pozostawia uznaniu administracyjnemu ocenę argumentów przedstawionych przez podmiot wnioskujący. Nadmienił również, że podstawowymi kryteriami udzielania pozwoleń są szczególne niebezpieczeństwo zamachu na życie lub wykonywanie koncesjonowanych usług ochrony mienia. W przekonaniu Komendanta, Szczepan P. nie spełniał przytoczonych warunków.
Ten ostatni wniósł skargę na decyzję organu II instancji, powtarzając dotychczasowe argumenty i akcentując, że jest słaby fizycznie, ma 77 lat, nie widzi na jedno oko i tylko broń pozwoliłaby mu przeciwstawić się napastnikowi.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Zwrócił uwagę, że wydanie pozwolenia na broń 77-letniemu, słabemu fizycznie mężczyźnie, samotnie mieszkającemu we wsi w pobliżu osób nadużywających alkoholu, nie stanowiłoby rozwiązania problemu, lecz wprost przeciwnie - mogłoby wzmóc agresję pijanych osobników. Samoobrona w takim scenariuszu powinna zostać zastąpiona zdecydowanymi działaniami wobec awanturników ze strony Policji i Prokuratury po uprzednim złożeniu przez pokrzywdzonego zawiadomienia o przestępstwie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wbrew poglądowi organu II instancji, decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Takiego wniosku nie można wyprowadzić z treści omawianego przepisu. Przeciwnie, jeśli zachodzą okoliczności w przepisie tym wymienione, organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Jest to więc tak zwana decyzja związana /por. glosę Małgorzaty Mincer-Jaśkowskiej do wyroku NSA z dnia 7 lutego l991 r. SA/Ka 848/90 - Orzecznictwo Sądów Polskich 1993 z. 1 poz. 19, a także wyrok NSA z dnia 3 marca 1993 r. III SA 2120/92/.
Rację ma natomiast Komendant Główny Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w wyżej wymienionym przepisie. Jak już wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, pozwolenie na broń gazową można wydać jedynie w wypadku, gdy zagrożenie dla życia lub zdrowia wnioskodawcy jest oczywiście większe niż niebezpieczeństwo, na które narażony jest przeciętny obywatel /por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 1993 r. III SA 1746/92, z dnia 3 marca 1993 r. III SA 2120/92, z dnia 19 maja 1993 r. III SA 2360/92/. Chodzi tu o sytuację, w której dana osoba do tego stopnia wyróżnia się z ogółu społeczeństwa, że owo wyróżnienie stwarza duże prawdopodobieństwo ataku ze strony osób trzecich.
Samotnie mieszkające osoby starsze nie są w naszym społeczeństwie zjawiskiem wyjątkowym. To samo dotyczy konfliktów sąsiedzkich. A zatem okoliczności powołane przez Szczepana P. nie mogą uzasadniać wydania pozwolenia na broń.
Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie podziela pogląd organów Policji, że wydanie broni wnioskodawcy nie tylko nie zapewniłoby mu bezpieczeństwa, ale wzmogłoby agresję ze strony zaczepiających go osób. Wnioskodawca powinien złożyć zawiadomienie o przestępstwie organom ścigania, jeżeli sąsiedzi dokonują czynów naruszających prawo.
Wobec bezzasadności skargi Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.