Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 6 sierpnia 1992 r., III SA 709/92

Teza

Obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktyczną zobiektywizowaną.

Oznacza to, że powstaje w warunkach przez prawo określonych, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do różnych środków jego realizacji.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Oddział Budynków W.-W. Polskich Kolei Państwowych zaskarżył do NSA decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. o wymiarze podatku od nieruchomości za 1991 r.

Zaskarżona decyzja powołuje się na przepis art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ i przedstawia, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest podatek od nieruchomości Ośrodka Wypoczynkowego w J., a w tym 3.712 m2 powierzchni budynków i 110.300 m2 gruntu.

Zaskarżona decyzja uznaje za trafne stawki tego podatku zastosowane w decyzji organu I instancji i to 5.000 zł za 1 m2 budynków i 500 zł za 1 m2 gruntu. Interpretując treść art. 5 powołanej ustawy w odniesieniu do klasyfikacji poszczególnych stawek zaskarżona decyzja stoi na stanowisku, że "(...) budynki pozostające w gestii jednostek gospodarujących, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i stosuje się do nich stawkę (...)" przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Natomiast stawkę z art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stosuje się do pozostałych budynków nie wymienionych w jednym z wcześniejszych punktów.

Skarga natomiast wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie omawianej ustawy przez zastosowanie wobec budynków wyższej stawki i to z art. 5 ust. 1 pkt 2 zamiast stawki niższej i to z art. 5 ust. 1 pkt 3.

Wywodzi, że w formularzu deklaracji podatkowej przygotowanym i rozesłanym przez Urząd Gminy i Miasta S. budynki zakładowych ośrodków wczasowych zaliczone zostały właśnie jako podlegające stawce omawianego podatku, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 3.

Skarżący Oddział deklarację tę wypełnił i podatek zapłacił zgodnie z treścią nadesłanej mu deklaracji, wobec czego ustalenie wymiaru tego podatku według wyższej stawki jest nieuzasadnione. Odpowiedź na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżona decyzja trafnie akcentuje, że obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktyczną zobiektywizowaną. Oznacza to, że powstaje w warunkach przez prawo określonych, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do różnych środków jego realizacji. Wskutek tego zobowiązanie podatkowe, jako konkretny - kwotowy wyraz tego obowiązku podatkowego /art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, winno być ustalone według wymogów prawa.

Tej zasadzie podporządkowane zostały nawet niektóre przepisy procedury administracyjnej w odniesieniu do zobowiązań podatkowych, która na przykład w art. 174 Kpa nakłada obowiązek wydania decyzji o wymiarze uzupełniającym, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w kwocie niższej niż wynika to z obowiązujących przepisów.

Na podstawie powyższych wywodów należało stwierdzić, że w niniejszym przypadku obowiązkiem organów ustalających wymiar omawianego podatku było zastosowanie takiej stawki, jaką przewidują przepisy obowiązującego prawa, a nie jaka wynikałaby z sugestii formularza deklaracji podatkowej.

Jest to oczywiście naganne, jak to słusznie podkreśla zaskarżona decyzja /błędne informowanie podatników o rozmiarach ich obowiązków podatkowych - formularze urzędowe stanowią rodzaj informacji/, ale nie ma to żadnego wpływu na obiektywny, zgodny z prawem stan obowiązku podatkowego ciążący na podatniku. Toteż rozumiejąc motywację strony skarżącej, która w zaufaniu do treści formularza deklaracji podatkowej obliczyła i zapłaciła podatek w kwocie niższej, należało jednak stwierdzić, że stawka omawianego podatku w odniesieniu do budynków, określona w decyzji Burmistrza i podtrzymana przez organ odwoławczy, jest stawką zgodną z prawem.

Zakładowe ośrodki wczasowe jednostek prowadzących działalność gospodarczą, jeśli nie są samodzielnymi podmiotami podatkowymi, to w zakresie kwalifikacji do podatku od nieruchomości podlegają opodatkowaniu jako budynki "związane" z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania za trafne argumentów skargi. Toteż skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.