Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ w zw. z par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 1995 r. w sprawach wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 7 poz. 33/ w wypadkach społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić egzystencji podatnika, może nastąpić zaniechanie ustalania zobowiązań podatkowych i poboru podatków. Tak więc decyduje o tym szczególnie trudne położenie materialne strony które jedynie pośrednio wiąże się z jej stanem zdrowia. Przedstawione dokumenty lekarskie nie wskazują, aby w wypadku skarżącej odbiegał on w sposób zasadniczy od przeciętnego dla osób w tym wieku. W przedmiotowej sprawie otrzymywane przez stronę świadczenie emerytalne nie uzasadnia również stwierdzenia, iż istnieje realne zagrożenie dla podstaw jej egzystencji. Dlatego też względy społeczne, a w szczególności równe traktowanie pod względem praw i obowiązków wszystkich podatników znajdujących się w podobnym położeniu materialnym, stoją na przeszkodzie uwzględnieniu skargi strony.
Należy również zważyć, że decyzja będąca przedmiotem skargi ma charakter uznaniowy i jedynie wykazanie, iż organ podatkowy wbrew dokonanym ustaleniom lub poprzez uchybienie zasadzie wyrażonej w art. 7 Kpa rozstrzygnął na niekorzyść podatnika w sytuacji zagrożenia jego egzystencji, mogłoby prowadzić do uwzględnienia wniosków skarżącej. Taka sytuacja natomiast w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.