Uzasadnienie
Rada Miejska w Ż. w dniu 10 maja 1991 r. podjęła uchwałę w sprawie opłaty targowej na targowiskach funkcjonujących w tym mieście. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ oraz art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka cywilna "G-B" z siedzibą w Ż. przy ul. S.
1. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że targowisko zostało zorganizowane na terenie prywatnym i władze miasta wyraziły zgodę na jego funkcjonowanie przez okres 3 lat. Zdaniem skarżącej art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie wskazuje jednoznacznie, że Rada Gminy ma prawo ustalania opłat targowych na terenie prywatnym. Jeżeli jednak ustawa daje takie możliwości radom gminnym, to w odczuciu społecznym jest to niesprawiedliwość i krzywda. Szczególnie za niesprawiedliwą skarżąca spółka uważa tę część uchwały, która zobowiązuje ją do odprowadzania do Urzędu Miasta 50 procent pobranych opłat targowych.
Odpowiedź na skargę wnosi o jej oddalenie. Odpowiedź podkreśla, że art. 19 cyt. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. daje radom gmin pełne uprawnienia do wprowadzania opłat targowych na swoim terenie, do określania poboru stawek opłat targowych, a także do sposobu poboru, określania inkasentów i wysokości wynagradzania za inkaso.
Nie ma znaczenia, czy targowisko jest miejskie, czy też prowadzone jest przez osobę fizyczną, prawną czy jednostkę nie posiadającą osobowości prawnej.
W myśl art. 15 ust. 2 cyt. ustawy targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, kosztów, stoisk, wozów konnych itp. par. 3 tegoż art. jednoznacznie stanowi, że opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w innych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych, oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Natomiast opłata targowa zdaniem odpowiedzi jest należnością budżetu gminy i osoba prowadząca targowisko nie może jej sobie przywłaszczać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
O tym, czy konkretna sprawa należy do zakresu działania gminy i tym samym może lub powinna być rozstrzygnięta przez jej organy, stanowi przepis prawa materialnego. Ustawodawca do zadań tych zalicza sprawy związane z zaspokojeniem zbiorowych potrzeb wspólnoty. W katalogu spraw, które należą do zadań własnych gminy ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym wymienia między innymi targowiska i hale targowe /art. 7 ust. 1 pkt 11/. Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. "a" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, rada gminy określa stawki opłaty targowej, z zastrzeżeniem, że nie może ona przekroczyć 600.000 zł.
Z brzmienia tegoż przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że do rady gminy należy wyłączność w tych sprawach. Opierając się na powyższej delegacji ustawowej, Rada Miasta Ż. podjęła uchwałę z dnia 10 maja 1991 r., dotyczącą ustalenia wysokości opłat na targowisku prywatnym.
Zdaniem skarżącej spółki, prywatny charakter targowiska nie dawał Radzie Miejskiej podstaw do podjęcia przedmiotowej uchwały. W jej przekonaniu narzucenie opłat targowych prywatnemu przedsiębiorcy jest sprzeczne z zasadą wolnego rynku. W myśl art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłaty targowe pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej i dokonujących sprzedaży na targowiskach. Z kolei ust. 2 tegoż art. określa, że targowiskami, o których się mówi w ust. 1 są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Podobną definicję targowiska zawierał art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach /Dz.U. nr 41 poz. 312/, który określał, że "targowiskami w rozumieniu niniejszego dekretu są wszelkie miejsca i budowle przeznaczone do handlu ze stoisk, wozów, koszów itp." Użyte w tych dwóch definicjach słowo "wszelkie" oznacza więc, że opłatę targową pobiera się niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim, czy też prywatnym.
Za tego rodzaju interpretacją art. 15 ust. 2 cyt. ustawy przemawia również to, że w Słowniku języka polskiego wydanym przez Państwowe Wydawnictwo Naukowe, przez słowo "wszelki" rozumie się "każdy jaki tylko istnieje, każdy bez wyjątku, każdy możliwy".
Zatem zarzut skargi podnoszący, że prywatny charakter targowiska nie dawał Radzie Miasta Ż. podstaw do objęcia go opłatą targową jest bezzasadny.
Nadto jako bezzasadny należy również uznać zarzut skargi wyrażony w stwierdzeniu, że jeżeli ustawa daje nawet takie możliwości radom gmin to, w odczuciu społecznym jest to niesprawiedliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stosowanie do treści art. 16 par. 2 i 196 par. 1 Kpa tenże Sąd jest uprawniony jedynie do kontroli zaskarżonych decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem i nie ocenia ich z punktu widzenia celowości, słuszności czy zgodności z zasadami współżycia społecznego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej - /przepisy działu VI Kpa mówiące o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego w myśl art. 216a stosuje się odpowiednio do skarg na uchwałę organu gminy/.
Z powyższych względów w ocenie Sądu zaskarżona uchwała prawa nie narusza, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu zgodnie z art. 207 par. 5 w zw. z art. 216a Kpa.