Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w W., decyzją z 12.10.1994 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ ustalił zobowiązanie firmy "D." Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za maj 1994 r. w kwocie stanowiącej trzykrotność zawyżenia podatku naliczonego, tj. w wysokości 109.803.000 zł, oraz za czerwiec 1994 r. w kwocie 6.044.000 zł i za lipiec 1994 r. w kwocie 29.270.000 zł.
W uzasadnieniu podano, że Spółka w maju 1994 r. wykazała w zbiorczym zestawieniu rejestrów zakupów wkład niepieniężny - aporty w postaci samochodu osobowego marki "VW Passat" o wartości 166.370.000 zł i naliczyła podatek w kwocie 36.601.000 zł. Następnie o kwotę tę w deklaracji VAT-7 za maj 1994 r. obniżyła kwotę podatku należnego za ten miesiąc.
Działania tego rodzaju były zdaniem organu podatkowego nieprawidłowe, gdyż zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty nie stosuje się do nabywanych samochodów osobowych i ich części składowych z wyjątkiem przypadków w powołanym przepisie określonych.
Podano także, że Spółka nie dopełniła, wynikającego z art. 27 ust. 4 ustawy obowiązku prowadzenia ewidencji w sposób umożliwiający prawidłowe sporządzenie deklaracji VAT-7, tj. określenie kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny; obowiązku tego nie dopełniła, w konsekwencji zastosowano przepis art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W odwołaniu od tej decyzji zarzucono naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 25 ust. 2 pkt 4 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez błędną wykładnię powołanych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 i 3 Kpa.
W uzasadnieniu zarzucono zaś przede wszystkim, że wniesienie każdego aportu, a zatem również samochodu osobowego, do Spółki prawa handlowego jest nabyciem przez podatnika towaru, którym rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, przeto zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług wniesienie do Spółki prawa handlowego aportu z zagranicy w postaci samochodu osobowego uprawnia podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zapłaconego na granicy.
Izba Skarbowa w W. decyzją z 8.2.1995 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podając w uzasadnieniu, że podziela pogląd strony, iż podatek naliczony przy imporcie towarów stanowiących wkłady niepieniężne /aporty/ do spółek prawa handlowego obniża podatek należny na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, ale nie dotyczy to przypadków wymienionych w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. generalnie uniemożliwiających dokonywanie odliczeń przy nabyciu wymienionych towarów.
W skardze na tę decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, jako wydanej z naruszeniem art. 19, art. 25 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 25 ust. 2 pkt 4 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu ponowiono argumentację podnoszoną w odwołaniu i dodatkowo wyrażono pogląd, że skoro w toku kontroli nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji, to chybiony jest zarzut naruszenia przez Spółkę dyspozycji art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji i zastosowanie sankcji na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Hipoteza powołanego przepisu uprawnia organ podatkowy do zastosowania sankcji jedynie w przypadku zawyżenia kwoty podatku naliczonego.
Tymczasem w niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dokumencie odprawy celnej wykazany jest podatek od towarów i usług w wysokości 36.601.000 zł i w tej samej kwocie skarżąca ujęła ten podatek, jako naliczony w prowadzonej ewidencji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo podano, że organ I instancji zgodnie z art. 80 Kpa dokonał swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym protokołu z kontroli i uznał, że dana okoliczność /aport rzeczowy w postaci samochodu osobowego/ stanowi dowód w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota sporu między stronami sprowadza się do wykładni art. 25 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, a w szczególności jak należy traktować sprowadzony z zagranicy samochód osobowy stanowiący aport rzeczowy zagranicznego udziałowca w Spółce prawa handlowego, będący jednocześnie towarem, którym rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Konsekwencją potraktowania sprowadzonego samochodu jako "samochodu", o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, będzie niemożność obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego /zd. 1 ust. 1 art. 25/ i w konsekwencji skoro takiego obniżenia dokonano, sankcja z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, bądź też - w razie potraktowania "samochodu" jako "towaru" - z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony - art. 25 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, prawidłowa jest wykładnia zaprezentowana przez organy podatkowe.
Wymienienie bowiem samochodów osobowych i ich części składowych jako towarów, do których nie ma zastosowania obniżenie kwoty lub zwrotu podatku należnego w osobnym przepisie /art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług/, świadczy o intencji ustawodawcy odrębnego potraktowania problematyki obniżenia kwoty czy zwrotu różnicy podatku należnego od samochodów osobowych i ich części, z wyjątkami wymienionymi w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy, niezależnie od tego czy samochody te są także "towarami" wymienionymi np. w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy, czy też nie.
Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd oddalił skargę.