Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 maja 1999 r., III SA 7339/98

Sprawa

sprawy ze skargi Romana S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 kwietnia 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń gazową - oddala skargę.

Teza

Zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że wnioskodawca w sprawie o wydanie pozwolenia na broń popełnił czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego /art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i materiałach wybuchowych - Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 10 kwietnia 1998 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmawiającą Romanowi S. wydania pozwolenia na broń gazową. Komendant Główny Policji podzielił pogląd organu I instancji, że przeciwko uwzględnieniu wniosku przemawiały dwie okoliczności. Po pierwsze, biegli psychiatra i psycholog rozpoznali u wnioskodawcy zespół psychoorganiczny miażdżycowy oraz chorobę nadciśnieniową, co - zdaniem biegłych - grozi użyciem broni niezgodnie z przeznaczeniem /k.91/. Po drugie, wnioskodawca wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 12 września 1996 r. został uznany winnym przestępstwa z art. 167 par. 1 Kk, popełnionego w ten sposób, że w dniu 4 kwietnia 1996 r. groził lekarce Ewie M. pozbawieniem życia, w celu zmuszenia jej do wydania określonego zaświadczenia lekarskiego.

Organy Policji przyjęły, że obie okoliczności wyczerpują znamiona negatywnej przesłanki, zawartej w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Roman S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając, że opinia biegłych nie jest wiarygodna, a od zarzuconego mu czynu z art. 167 par. 1 Kk minęły dwa lata, a zatem "warunki uległy zmianie". Dodał, że posiadanie broni gazowej jest niezbędne do podjęcia pracy w firmie zajmującej się ochroną obiektów.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Dowód z opinii biegłych mógłby służyć wykazaniu przesłanki z punktu 2 artykułu 7 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni (...). Posłużenie się tym dowodem w celu ustalenia okoliczności o których mowa w punkcie 5 tego przepisu, nie może być skuteczna.

Mimo popełnienia wspomnianego błędu przez organy Policji zaskarżona decyzja jest trafna. Sam fakt grożenia pozbawieniem życia lekarce charakteryzuje wnioskodawcę bardzo ujemnie i pozwala zaliczyć go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Upływ dwóch lat oceny tej nie zmienia. Powyższe zdarzenie stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń.

Na marginesie należy zauważyć, że organy Policji przemilczały dwa inne zdarzenia, z udziałem skarżącego w oparciu o które wydano orzeczenia karne, które obecnie uległy już zatarciu.

Zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że wnioskodawca w sprawie o wydanie pozwolenia na broń popełnił czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego /art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i materiałach wybuchowych - Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uważać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni, ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że wnioskodawca przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 5 omówionej ustawy. Nie można jedynie powoływać się na fakt skazania. Skoro nie ma przeszkód aby świadkowie zeznawali w postępowaniu administracyjnym np. o tym, że dana osoba od lat nadużywa alkoholu /co oczywiście nie dotyczy wnioskodawcy w sprawie rozpatrywanej/, to tym bardziej nie sposób zabronić organom administracyjnym przeprowadzania dowodów, co do zdarzeń, które w innym postępowaniu zostały zakwalifikowane jako przestępstwa, mimo, że później skazanie zostało zatarte. Zdarzenia te mogą być ustalone w trybie art. 75 Kpa.

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.