Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rz. z 30.04.1998 r., którą cofnięto Janowi F. pozwolenie na broń myśliwską.
Powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, organy Policji stwierdziły, że ustały okoliczności uzasadniające potrzebę posiadania broni przz Jana F., uzyskał on bowiem pozwolenie na tę broń z tytułu zatrudnienia w charakterze strażnika łowieckiego, co umożliwiała ówcześnie obowiązująca ustawa z dnia 17 czerwca 1957 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim. W lutym 1996 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, która nie przewidziała możliwości wyposażenia strażników łowieckich w broń myśliwską do celów służbowych. Odpadły zatem podstawy prawne, na mocy których strażnicy łowieccy posiadali pozwolenie na broń, a tym samym okoliczności jakie w przeszłości decydowały o wydaniu im pozwolenia.
W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji, Jan F. ponowił zarzut podniesiony już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że okoliczności faktyczne, a tylko o takie chodzi w art. 11 cyt. ustawy, które uzasadniały wydanie skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską nie uległy zmianie. Nadal jest strażnikiem w kole łowieckim z czym wiąże się potrzeba posiadania broni "służbowej" w szczególności do zwalczania szkodników łowieckich. W obecnym stanie prawnym brak jest unormowań dotyczących posiadania przez strażników łowieckich uprawnień do posiadania broni myśliwskiej. Upoważnienie dla Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa dotyczące określenia zasad posiadania broni przez Polski Związek Łowiecki, a zamieszczone w art. 41 ust. 3 Prawa łowieckiego nie zostało dotychczas wykonane. Brak jest też przepisów przejściowych, które by nakazywały lub upoważniały właściwe organy do cofnięcia wcześniej wydanych pozwoleń. Takich unormowań nie zawiera w szczególności Prawo łowieckie. Skarżący powołał się również na zasadę ochrony praw nabytych wnosząc w konkluzji skargi o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji ewentualnie o ich uchylenie.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.
Podał, że strażnicy łowieccy, o których mowa w art. 36 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie, a do których należy zaliczyć skarżącego mogą - na podstawie art. 40 ust. 1 tej ustawy - posiadać jedynie ręczne miotacze gazu obezwładniającego. Żaden z przepisów wspomnianej ustawy, stanowiących o strażnikach łowieckich, w szczególności nie należących do Państwowej Straży Łowieckiej nie mówi o potrzebie wyposażenia strażników w broń myśliwską. Nie występują zatem okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...) uzasadniające wydanie pozwolenia na broń myśliwską z tytułu wykonywania pracy strażnika łowieckiego. O ile pod rządem poprzedniej ustawy /o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim/ można było tak interpretować jej przepisy, (...), że wykonywanie pracy w charakterze strażnika jest okolicznością uzasadniającą posiadanie, w celach służbowych broni myśliwskiej, o tyle obecnie (...), w związku z przeciwnymi wnioskami wypływającymi z treści obowiązującej ustawy Prawo łowieckie zachodzi sytuacja ustania /odpadnięcia/ okoliczności uzasadniających wydanie skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. W związku z tym uprawnienie do cofnięcia pozwolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o broni (...), miało zastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Należy podkreślić, że kwestie związane z pozwoleniami na broń /ich przyznawaniem i cofaniem/ nie były i nie są objęte przepisami tak ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim /Dz.U. 1973 nr 33 poz. 197 ze zm./ ani ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie /Dz.U. nr 147 poz. 713 ze zm./.
Wyłączną podstawę materialnoprawną do rozpatrzenia tego rodzaju sprawy stanowiły przepisy aktualnej jeszcze /mimo uchwalenia przez Sejm nowej ustawy/ ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, która reguluje tę materię kompleksowo [*].
W myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy organ Policji wydaje /decyzja związana/ pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia.
Wydanie pozwolenia na broń stanowi przyznanie zainteresowanemu określonego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Tak nabyte prawo korzysta z ochrony opierającej się na zasadzie pacta sunt servanda, rozumianej jako reguła nakazująca respektować uprawnienia konkretnych osób określonych w aktach prawnych o charakterze indywidualnym /por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 września 1998 r. K 10/98 OTK 1998 nr 5 poz. 64/.
Ustawodawca precyzyjnie określił sytuację, w której to uprawnienie może /decyzja uznaniowa/ być odebrane: gdy odpadły okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie pozwolenia. /Przepis nakazujący cofnięcie pozwolenia w sytuacjach objętych dyspozycją art. 7 ust. 1 tej ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania/.
Jak wynika z akt sprawy jedyną okolicznością wskazaną przez ubiegającego się o broń myśliwską, a uznaną przez organ Policji za uzasadniającą wydanie pozwolenia na tę broń było "zatrudnienie w charakterze strażnika w kole łowieckim (...) w Rz. oraz zaliczenie egzaminów strażnika łowieckiego w ZW PZŁ w Rz." /z uzasadnienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rz. z dnia 30.01.1995 r./. Jest poza sporem, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji zatrudnienie skarżącego w tym charakterze trwało nadal.
Wbrew poglądowi organów obu instancji okoliczność faktyczna, która uzasadniła wydanie pozwolenia nie ustała. Zmiana stanu prawnego, o której mowa w obu decyzjach, z której, zdaniem organów Policji, wynika brak "potrzeby wyposażenia tychże strażników w broń myśliwską" /co do zasadności tego poglądu Sąd się nie wypowiada/ może stanowić podstawę do odmiennej, niż dotychczas, oceny nowych wniosków składanych przez strażników łowieckich ale w żadnym przypadku "weryfikacji" już wydanych pozwoleń na broń.
Jeżeli organ Policji wydał strażnikowi łowieckiemu pozwolenia na broń myśliwską wyłącznie z uwagi na pełnioną przez niego w kole łowieckim funkcję, to cofnięcie tego pozwolenia, na podstawie art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych może nastąpić dopiero po ustaniu zatrudnienia w tym charakterze.
Okoliczności, na które powołano się w niniejszej sprawie dotyczą wyłącznie kwestii prawnych /interpretacja przepisów Prawa łowieckiego/ a nie faktycznych, o których mowa w ostatnio wymienionym przepisie. Cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło zatem, co trafnie wykazano w skardze, z naruszeniem prawa materialnego.
Uzasadnia to uchylenie decyzji obu instancji /art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy.