Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93

Teza

Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym /par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 1992 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego - Dz.U. nr 12 poz. 47/ nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Genowefy P. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) z dnia 21 maja 1993 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za I półrocze 1993 r.

Uzasadnienie

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) decyzją nr KO. 3252/29/93 z dnia 21 maja 1993 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy nakaz płatniczy Wójta Gminy L., ustalający Andrzejowi i Genowefie małżonkom P. łączne zobowiązanie pieniężne za I półrocze 1993 r. w wysokości 191.000 zł, obejmujące podatek rolny i leśny od gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,65 ha. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że - wbrew twierdzeniom Genowefy P. - przy ustalaniu podstawy opodatkowania prawidłowo przyjęto powierzchnię gospodarstwa rolnego wynoszącą 2,65 ha, a nie 4, 60 ha, czego domagano się w odwołaniu. Podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów. Skoro więc z ewidencji gruntów wsi L. wynika, że Genowefa i Andrzej małżonkowie P. są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 2, 65 ha, to tylko taka powierzchnia gruntu może być uwzględniona przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem rolnym i leśnym.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Genowefa P. ponownie domagała się uwzględnienia przy ustalaniu podstaw opodatkowania podatkiem rolnym i leśnym, ze powierzchnia jej gospodarstwa rolnego w rzeczywistości wynosi 4,60 ha. Podała jednocześnie, że jej starania o ustalenie prawidłowej powierzchni gospodarstwa trwają od wielu lat, a w Sądzie Rejonowym w T. M. toczy się postępowanie dotyczące ustalenia przebiegu granicy tego gospodarstwa.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./, art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. nr 52 poz. 268 ze zm./ oraz art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./ podstawą wymiaru podatków rolnego i leśnego są dane dotyczące powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych oraz powierzchni lasów i gruntów leśnych wynikające z ewidencji gruntów.

Niesporne jest w sprawie, że w ewidencji gruntów wsi L. Genowefa i Andrzej małżonkowie P. zostali wpisani jako właściciele gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,65 ha. Zgodnie więc z powyższymi przepisami podstawą wymiaru podatków rolnego i leśnego, obciążających Genowefę i Andrzeja P., może być tylko taka powierzchnia gospodarstwa rolnego, jaka jest uwidoczniona w ewidencji gruntów wsi L. Jeśli więc skarżąca twierdzi, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów nie są prawdziwe, to powinna w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany.

Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym /par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 1992 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego - Dz.U. nr 12 poz. 47/ nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników, o czym Urząd Gminy w L. informował skarżącą pismem z dnia 1 kwietnia 1992 r.

W tym stanie rzeczy, skoro podstawą wymiaru podatków rolnego i leśnego za I półrocze 1993 r. były dane wynikające z ewidencji gruntów, określające powierzchnię gospodarstwa rolnego Genowefy i Andrzeja małżonków P. na 2,65 ha, to zarzut skargi, że organy orzekające naruszyły prawo, gdyż powinny wymierzyć podatki od powierzchni 4,60 ha, jest oczywiście bezzasadny.

Z wyżej podanych względów skargę należało oddalić na mocy art. 207 par. 5 Kpa.