Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 3 listopada 1999 r., III SA 7782/98

Sprawa

sprawy ze skargi Iwony S. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 25 sierpnia 1998 r. (...) w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia 4 marca 1998 r. (...); (...).

Teza

Art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie przez podatników, którzy bądź w ogóle nie dopełnili obowiązku rejestracji, bądź też - już po wyrejestrowaniu - dokonali czynności, z których błędnie wywodzą prawo do obniżenia lub zwrotu różnicy podatku.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Dnia 26 stycznia 1998 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęła deklaracja VAT-7 za grudzień 1997 r., w której podatniczka Iwona S. wykazała do zwrotu kwotę 6.772 zł. Z kolei dnia 18 lutego 1998 r. wspomniany Urząd otrzymał zgłoszenie VAT-Z Iwony S. o zaprzestaniu wykonywania z dniem 31 grudnia 1997 r. czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Urząd Skarbowy w P. uznał, że skoro Iwona S. została wykreślona z rejestru podatników z dniem 31 grudnia 1997 r., to na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ utraciła prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony oraz prawo zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym za grudzień 1997 r. W rezultacie, decyzją z dnia 4 marca 1998 r. organ pierwszej instancji określił podatniczce zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w kwocie 18.486 zł, a także odpowiednie odsetki. Decyzję tę utrzymała w mocy Izba Skarbowa w W. w dniu 25 sierpnia 1998 r.

Iwona S. wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 25 ust. 3, art. 9 ust. 4 oraz art. 6a ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Skarżąca podkreśliła, że sankcja z art. 25 ust. 3 ustawy o VAT nie ma do niej zastosowania, gdyż prawo do obniżenia i do zwrotu podatku powstało w miesiącach, w których była zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług.

Naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej skarżąca upatrywała w błędnym jej pouczeniu przez organ pierwszej instancji. Mianowicie, gdy w dniu 18 lutego 1998 r. zgłosiła się do Urzędu Skarbowego z deklaracją rozliczającą spis z natury, Urząd nie przyjął tej deklaracji, informując podatniczkę, że korzystniejsze będzie poprawienie deklaracji za grudzień o kwoty wynikające z remanentu. Korekta ta wpłynęła na pogorszenie sytuacji podatniczki, ponieważ połączenie dwóch okresów rozliczenia podatku spowodowało ograniczenie jego obniżenia wynikające z art. 6a ust. 9 ustawy o VAT.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Jak już wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 grudnia 1998 r. /III SA 2781/97/ art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie przez podatników, którzy bądź w ogóle nie dopełnili obowiązku rejestracji, bądź też, już po wyrejestrowaniu dokonali czynności z których błędnie wywodzą prawo do obniżenia lub zwrotu różnicy podatku. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do podatników, którzy w momencie nabycia prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku - a zatem w momencie zakupu towarów /art. 19 ust. 1 ustawy o VAT/ - figurowali w rejestrze podatników VAT.

Skoro więc w rozpatrywanej sprawie podatniczka skorzystała z przysługujących jej praw w rozliczeniu za grudzień 1997 r. i w tym okresie rozliczeniowym spełniała wszystkie wymogi ustawowe, również w zakresie rejestracji, to późniejsze jej wykreślenie z rejestru nie mogło pozbawić jej skutecznie nabytego prawa.

W tej sytuacji nie ma potrzeby omawiania innych wątków poruszonych przez skarżącą w skardze.

Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 powołanej wyżej ustawy.