Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 listopada 2002 r., III SA 781/01

Rozpoznanie

w dniu 28 listopada 2002 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Eugeniusza M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 19 lutego 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej - oddala skargę.

Teza

Ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczna politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji decyzja z dnia 19 lutego 2001 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 15 stycznia 2001 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palna bojowa do ochrony osobistej dla Eugeniusza M. Komendant Główny Policji podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawna organu I instancji. Podkreślono, że Eugeniusz M., zwracając się o wydanie pozwolenia na broń palna bojowa do ochrony osobistej, wniosek uzasadniał tym, że prowadzi działalność gospodarczą i przewożąc m.in. gotówkę czuje się zagrożony. Nie wskazał jednak konkretnych faktów, że jego życie lub zdrowie podlega szczególnemu ponadprzeciętnemu zagrożeniu.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Eugeniusza M. domagając się uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji wskazano, że przy jej wydaniu nie wzięto pod uwagę realnego istniejącego zagrożenia życia i zdrowia z uwagi na przewożenie znacznej ilości gotówki stanowiącej utarg z prowadzonej działalności handlowej. Szczególne zagrożenie wiąże się z odbiorem gotówki ze sklepu w W. przy ul. Ch.

Ponadto za wydaniem pozwolenia, w ocenie skarżącego, przemawia fakt, iż jest właścicielem nieruchomości zabudowanej w miejscowości P. Ze strony osób zamieszkałych w tej miejscowości spotyka się z groźbami pod swoim adresem oraz aktami dewastacji ogrodzenia, uszkodzeń tam przepustowych między stawami oraz kradzieżą czarnoziemu i drewna. Dotychczasowe działania Policji okazały się nieskuteczne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem decyzji wydanych przez organy administracji /w omawianej sprawie przez organy Policji/. Ocenie Sądu nie podlega natomiast słuszność czy celowość wydania tej decyzji. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549 ze zm./ stwierdza, że właściwy organ Policji wydaje - czyli ma obowiązek wydać - pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenia na broń, uzasadniają jego wydanie.

Organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego /art. 80 Kpa/, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Z obowiązujących przepisów nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

W orzecznictwie NSA i praktyce organów Policji utrwalił się pogląd, że okolicznością faktyczną, uzasadniająca wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia i zdrowia wnioskodawcy.

Ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczna politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy Policji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy Policji ustosunkowały się bowiem do istotnych argumentów skarżącego oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego i uzasadniły, dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Usprawiedliwieniem dla wydania pozwolenia nie mogło być subiektywne, nie poparte żądanymi dowodami przekonanie skarżącego o istniejącym stanie zagrożenie powodowanym wyłącznie tym, iż jest osobą posiadająca znaczny majątek.

Wskazywane w uzasadnieniu skargi okoliczności związane z dewastacją ogrodzenia, kradzieżą drewna, czarnoziemu - jeżeli miały miejsce nie przesądzały o istnieniu obiektywnego stanu zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącego, któremu mogło zapobiec posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń bojową. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy ustawy o broni i amunicji stanowią o reglamentacji dostępu do posiadania broni. Wskazuje na to jednoznacznie treść przepisów art. 1 i art. 2 tej ustawy. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków o jakich mowa w art. 15 ust. 3 ustawy nie oznacza automatycznie wydania pozwolenia na broń. O tym czy pozwolenie zostanie wydane decydujące znaczenie ma powołany na wstępie przepis art. 10 ust. 1 ustawy.

Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.