Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 grudnia 1997 r. Urząd Skarbowy W.-W. określił spółce cywilnej "J." Andrzej K. i Janusz K. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od maja 1994 r. do kwietnia 1995 r.
W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 8 września 1998 r. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 208 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w całości i umorzyła postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Izby Skarbowej podano, iż w kwietniu 1995 r. nastąpiło rozwiązanie spółki cywilnej "J." i dlatego decyzja Urzędu Skarbowego wydana w dniu 30 grudnia 1997 r. była skierowana do nieistniejącego już podmiotu gospodarczego. Zatem postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało ono umorzeniu.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej pełnomocnik Andrzeja K. wniosła o jej uchylenie zarzucając, że wydana ona została z naruszeniem art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 208 oraz art. 191, art. 200 par. 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, Izba Skarbowa nie rozpatrzyła sprawy merytorycznie i błędnie przyjęła datę rozwiązania spółki.
W skardze podniesiono również, że decyzja Urzędu Skarbowego wydana została m.in. na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który to przepis łączy powstanie zobowiązania podatkowego z chwilą zaistnienia określonych zdarzeń. Oznacza to, że taka decyzja może być wydana w każdym czasie, aż do upływu okresu przedawnienia, niezależnie od tego, czy podatnik istnieje w dacie wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynikało, iż w dniu 13 kwietnia 1995 r. spółka zgłosiła do Urzędu Skarbowego zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Do protokołu przesłuchania z dnia 21 września 1995 r. Andrzej K. oświadczył, że w okresie od 15 marca 1992 r. do 13 kwietnia 1995 r. prowadził w spółce cywilnej z Januszem K. działalność w zakresie importu i dystrybucji szyb samochodowych. Fakt likwidacji firmy z dniem 13 kwietnia 1995 r. wynikał także z protokołu kontroli podpisanej przez stronę w dniu 10 listopada 1995 r. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że Izba Skarbowa miała podstawę do przyjęcia, że spółka została zlikwidowana w dacie wynikającej z powyższych dowodów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikami tego podatku są m.in. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, a więc spółki cywilne. Skoro więc z materiału dowodowego sprawy wynikało, iż Urząd Skarbowy skierował swoją decyzję do podmiotu gospodarczego, który w dniu wydania tej decyzji już nie istniał, to zasadne było uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.